BULLETIN for the unification of the forces of 4th International

 

Iστοσελίδα του ΔΕΛΤΙΟΥ με πληθώρα θεμάτων:

deltio.weebly.com

 

ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

 

Τον τελευταίο καιρό σε διάφορους κύκλους παρατηρούμε μια εντατικοποίηση της συζήτησης για τον Π. Πουλιόπουλο σε σχέση με το «Αρχείο του Μαρξισμού»-ΚΟΜΛΕΑ. Ο αρχειομαρξισμός υποβιβάζεται σε ένα μικροαστικό και κατ’ ουσίαν αντεπαναστατικό ρεύμα που συνδέεται απευθείας με τον μεταγενέστερο παμπλισμό και τις εθνικοπατριωτικές θέσεις που ανέπτυξε ο Πάμπλο κατά το τελευταίο διάστημα της ζωής του.

Δεν είναι εντελώς σαφές τι εξυπηρετεί μια τέτοια εντατικοποίηση της συζήτησης που έχει μάλιστα σαν σκοπό να διαστρεβλώσει σε τέτοιο βαθμό τον αρχειομαρξισμό. Η ρήξη του Π. Πουλιόπουλου με την ΚΟΜΛΕΑ στο ζήτημα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης (ΔΑΑ) αφορά την περίοδο 1930-1934 όταν μόλις έχει διαμορφωθεί η αντίληψη του Τρότσκι ότι τα σταλινικά κόμματα και η Κομμουνιστική Διεθνής έχουν εκφυλισθεί πλήρως και χρειάζεται μια νέα Διεθνής.

Στην πορεία προς την συγκρότηση της 4ης Διεθνούς τα καλύτερα στελέχη της ΚΟΜΛΕΑ και του «Αρχείου» συντάσσονται με τον Πουλιόπουλο και έχουν αποβάλλει τις αρχειομαρξιστικές ιδιοτροπίες. Τέτοιες  ιδιοτροπίες έχουν ήδη αποβληθεί με την μαζικοποίηση της ΚΟΜΛΕΑ, την συνδικαλιστική δράση και την κάθοδό της στις εκλογές. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί ο Λουκάς Καρλιάφτης ή Κώστας Καστρίτης.

Όσο λανθασμένη είναι η εξιδανίκευση του αρχειομαρξισμού, που έχουν υιοθετήσει ορισμένες οργανώσεις, άλλο τόσο λανθασμένη είναι η αναγωγή των αιτίων για την μεταπολεμική καθυστέρηση που παρουσίασε η 4η Διεθνής στο αρχειομαρξιστικό παρελθόν του Πάμπλο. Πολλά άξια στελέχη του ΚΔΚΕ είχαν αρχειομαρξιστικό παρελθόν αλλά ακολούθησαν μια συνεπή πορεία.

Το όψιμο ενδιαφέρον για τον Π. Πουλιόπουλο έρχεται σε αντίθεση με τις στρατηγικές επιλογές όσων επιμένουν στην αντίθεσή του προς τον αρχειομαρξισμό και την ΚΟΜΛΕΑ στην περίοδο 1930-1934. Αυτές οι στρατηγικές επιλογές αφορούν την μακρόχρονη (τριακονταετή) παρουσία στην ΠΑΣΚΕ  και την κριτική στήριξη προς ένα αστικό πολιτικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ομολογουμένως κάθισαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα χωρίς ωστόσο  να απομακρυνθούν από την ΠΑΣΚΕ).

Έχουμε επομένως στελέχη όπως ο Λιβιεράτος, ο Δαλαβάγκας, ο Σταθάτος και οργανώσεις όπως το «Ξεκίνημα», η «Σοσιαλιστική Έκφραση» (που εκδίδεται και σήμερα) που απαρτίζουν μια «νέα γενιά» στον ελληνικό τροτσκισμό η οποία από το 1964 ξαφνικά και σαν κεραυνός εν αιθρία επανεμφανίζεται το 2006 με επαναστατικές θέσεις. Ξαναπιάνει το νήμα του Μεταβατικού Προγράμματος, του Ενιαίου Μετώπου και της ιστορίας του ελληνικού τροτσκισμού από την αρχή. Αυτό φυσικά είναι θετικό και το χαιρετίζουμε.

Δεν κατανοούμε πάντοτε ποιες είναι οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσά τους ώστε να εμφανίζονται ως ξεχωριστές οργανώσεις. Δεν κατανοούμε επίσης γιατί δεν έχουν κάνει τον απολογισμό τους για τον βαθύ εισοδισμό τους στο ΠΑΣΟΚ αλλά κυρίως στην ΠΑΣΚΕ ή τις επιμέρους οργανώσεις της μέχρι το 2006. Ο απολογισμός αυτός μπορεί να είναι πολύτιμος ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα. Παρόμοια, άλλοι σύντροφοι επίσης δεν έχουν κάνει τον απολογισμό τους για τον βαθύ εισοδισμό τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε κατανοούμε γιατί άλλοι σύντροφοι πιστεύουν ότι θα πετύχουν με την ΛΑΕ ό,τι δεν πέτυχαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς αυτόν τον απολογισμό δεν  μπορούν οι ίδιοι να βγάλουν συμπεράσματα για την ταχτική τους. Και μια μεγάλη συμβολή του Π. Πουλιόπουλου και της αντίθεσής του με την ΚΟΜΛΕΑ ήταν ακριβώς στα ζητήματα της ταχτικής και του κατά πόσον έπρεπε κανείς να είναι αντιπολίτευση του ΚΚΕ ή να φτιάξει ένα νέο κόμμα. Ενώ η ΚΟΜΛΕΑ, για παράδειγμα, πίστευε στην αναγκαιότητα του νέου κόμματος στην περίοδο 1930-1934 σε αντίθεση με τον Πουλιόπουλο, πολλοί αρχειομαρξιστές ήλθαν ν’ αλλάξουν αυτή την στάση τους όταν το 1938 η 4η Διεθνής έγινε πραγματικότητα. Αυτές οι αντιφάσεις υποκρύπτουν βαθύτερα αίτια και βαθύτερες διεργασίες που ταλανίζουν το τροτσκιστικό κίνημα και επανήλθαν το 1964 όταν τα ΚΔΚΕ εμφανίστηκε διαιρεμένο ανάμεσα στην αυτόνομη παρουσία του και τον εισοδισμό στην ΕΔΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε παρόμοια προβλήματα.

Χωρίς έναν απολογισμό δράσης δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μας λέει η ιστορική εμπειρία. Επομένως αυτός ο απολογισμός δράσης πρέπει κάποτε να γίνει. Ίσως κάθε οργάνωση τον έχει πραγματοποιήσει για λογαριασμό της, ίσως πάλι όχι, αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Ωστόσο τα μαθήματα απ’ τον εισοδισμό στο βάθος της ιστορικής προοπτικής μας φαίνονται ξεκάθαρα. Ο εισοδισμός δεν φαίνεται να οδήγησε ποτέ σε σημαντικά αποτελέσματα, αν με τον όρο αυτό εννοούμε ότι ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης αποσπάστηκε από την ΕΔΑ, την ΠΑΣΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ για ν’ ακολουθήσει την τροτσκιστική οργάνωση. Η μεγάλη κομματική οργάνωση έχει πάντα το στρατηγικό πλεονέκτημα, δηλ. την εμπιστοσύνη της τάξης. Το πρόγραμμα της επαναστατικής μαρξιστικής πρωτοπορείας απλώς δεν φαίνεται πειστικό στις μάζες με τον τρόπο που το εισηγείται η οργάνωση που προβαίνει στον εισοδισμό. Κατά καιρούς μπορεί να υπάρχουν επιτυχίες αν υπάρχουν χαρισματικά στελέχη (όπως πχ στο Εργατικό Κόμμα της Μ. Βρετανίας) αλλά φαίνεται ότι δεν μετατρέπονται σε μόνιμα και μακροχρόνια οφέλη για την τροτσκιστική οργάνωση.

Η αυτόνομη δράση δεν είναι κι’ αυτή χωρίς προβλήματα αλλά θεωρούμε ότι είναι σε πιο στέρεες βάσεις και επιτρέπει μια πιο ξεκάθαρη προγραμματική παρέμβαση. Ωστόσο προϋποθέτει την ενότητα των δυνάμεων της 4ης Διεθνούς. Η ξεκάθαρη προγραμματική παρέμβαση προϋποθέτει μια αυτόνομη παρουσία που ταυτόχρονα διασφαλίζει την διατήρηση του ιστορικού νήματος του τροτσκισμού αντί για την πολυδιάσπαση. Για παράδειγμα η παρακαταθήκη που μας άφησε το ΚΔΚΕ είναι αυτή ακριβώς η ενότητα έστω και αν παρερμηνεύεται από πολλούς ως οππορτουνισμός.

Σε κάθε περίπτωση θεωρούμε αναγκαία την ενότητα των δυνάμεων της 4ης Διεθνούς πρώτα στην Ελλάδα και μετά σε διεθνές επίπεδο, την επικαιροποίηση του Μεταβατικού Προγράμματος και το Ενιαίο Μέτωπο με εκείνες τις δυνάμεις με τις οποίες μπορεί να γίνει.

 

15/6/2016

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Συρία δημιούργησε στρατιές προσφύγων και μεταναστών που αποκλείστηκαν στην Ελλάδα όταν η Ε.Ε αποφάσισε να κλείσει τα δικά της σύνορα. Οι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε έδειξαν πως εννοούν την «αλληλεγγύη» και πόσο γρήγορα τα μεγάλα λόγια περί σύμπνοιας και ενότητας καταρρέουν στην πράξη. Αλλά το προσφυγικό δεν είναι ζήτημα της Ελλάδας ή της Ε.Ε, είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα και επομένως από αυτή την σκοπιά πρέπει να το δουν οι οργανώσεις του επαναστατικού μαρξισμού.

Είναι μέρος της κίνησης της παγκόσμιας επανάστασης και δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με υπερ-πατριωτικές κορώνες ούτε αδιαφορία. Το ΚΚΕ, όπως πάντα, μένει στα λόγια περιχαρακωμένο πίσω από τους τοίχους του Περισσού. Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες οργανώσεις έχουν πιο προωθημένες θέσεις ενώ την ουσιαστική δουλειά που έπρεπε να κάνει ένα επαναστατικό κόμμα, την κάνει το ΚΕΕΡΦΑ και επομένως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ. Παρά τα όποια λάθη και παρεκκλίσεις δεν μπορεί κανείς παρά να το αναγνωρίσει και να συμμετάσχει σ’ αυτή την γενική γραμμή, αυτό το μέτωπο που θα μπορούσε να φέρει πιο κοντά το Ελληνικό και το ξένο προλεταριάτο και να διαμορφώσει νέες εξελίξεις.

Αν το ελληνικό προλεταριάτο βρίσκεται σε σύγχυση και υποχώρηση, αυτό δεν ισχύει για το προλεταριάτο της Συρίας και του Αφγανιστάν που έχει δει τις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο πετσί του. Κατανοεί καλύτερα τις επιπτώσεις του ιμπεριαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έχει διαβρωθεί από τον σταλινισμό και την πολιτική της ήττας του νεο-σταλινισμού και είναι πιο δεκτικό στις ιδέες του μαρξισμού που τα Κ.Κ. κατάφεραν να μετατρέψουν σε «μπανάλ» στην Δύση. Το προλεταριάτο της Μ. Ανατολής, παρά τις συγχύσεις του στο θρησκευτικό ζήτημα, έχει τις δυνατότητες να ακολουθήσει μια διεθνιστική γραμμή πιο γρήγορα απ’ ότι το προλεταριάτο στην Δύση. Αναπόφευκτα, αυτό θα φανεί πιο ξεκάθαρα στην Συρία μετά τον πόλεμο και σε ολόκληρη την Μ. Ανατολή. Πχ η δυναστεία των Σαούντ δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά με τον ίδιο τρόπο και η εργατική τάξη του Ιράκ και της Συρίας δεν μπορεί παρά να ριζοσπαστικοποιηθεί.

Ο μπααθισμός μπορεί να βρεθεί σε άνοδο εξαιτίας αυτής της ριζοσπαστικοποίησης των μαζών με δεδομένη την έλλειψη μιας εναλλακτικής όπως το επαναστατικό κόμμα. Είναι προς το καλύτερο συμφέρον της Δύσης να ανάγει τα πάντα στον «ισλαμισμό» που η ίδια εξέθρεψε σαν απάντηση στην Σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν και ανέχτηκε επί πολλά χρόνια. Στο Κουρδιστάν η εργατική τάξη είναι περισσότερο πολιτικοποιημένη και η μίξη με την εργατική τάξη στην Συρία και το Ιράκ δεν μπορεί παρά να καταλήξει στην ριζοσπαστικοποίηση της δεύτερης. Η ίδια η Μέση Ανατολή ξεφεύγει από το εθνικό ζήτημα και μπαίνει στον 21ο αιώνα με το προλεταριάτο να διαμορφώνει μια πιο καθαρή αντίληψη για τα παγκόσμια πράγματα. Από την άποψη αυτή, η ιδέα της διαρκούς επανάστασης είναι πιο εύκολο πια να καλλιεργηθεί στην Μέση Ανατολή παρά στην ίδια την Δύση. Το πρόβλημα εξακολουθεί να είναι η έλλειψη μιας επαναστατικής ηγεσίας παρά μιας επαναστατικής ευκαιρίας.

 

Με αφορμή την εβραϊκή μετανάστευση στην Γαλλία ο Τρότσκι έγραφε:

 

«Σύμφωνα με ολόκληρη την παράδοση της χώρας, οι καθαρά γαλλικές οργανώσεις είναι αριθμητικά ελάχιστα σημαντικές και η βάση τους αποτελείται από ένα είδος πολιτικής και συνδικαλιστικής αριστοκρατίας της εργατικής τάξης. Η τεράστια πλειοψηφία μένει ανοργάνωτη και καθόλου δεκτική στην παραδοσιακή δραστηριότητα των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων. Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα στη Γαλλία. Μου φαίνεται ότι ακριβώς ο ρόλος που παίζουν σήμερα οι αλλοδαποί εργάτες στην οικονομική ζωή της Γαλλίας είναι ικανός να κλονίσει τον ισχυρό συντηρητισμό αυτής της χώρας. Οι αλλοδαποί εργάτες, αποτελώντας, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, τα κατώτερα στρώματα του προλεταριάτου της χώρας, έρχονται σε επαφή, σε σχέση και σε συμφωνία συμφερόντων με τα χαμηλότερα στρώματα της εργατικής τάξης της χώρας, αυτά που είναι τα πιο απομακρυσμένα από τις επίσημες οργανώσεις. Από την άλλη πλευρά, οι αλλοδαποί εργάτες, ακριβώς επειδή είναι αλλοδαποί, μετανάστες, είναι πιο κινητικοί στη σκέψη και πιο δεκτικοί στις επαναστατικές ιδέες. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ο κομμουνισμός κατέχει, ή σωστότερα, μπορεί να κατέχει, με τους αλλοδαπούς εργάτες, ένα ισχυρό εργαλείο που θα προωθήσει την συνένωση των πιο χαμηλών στρωμάτων της εργατικής τάξης και τον βαθμό της επαναστατικής τους γονιμοποίησης» (Τρότσκι, 1930, Κείμενα).

 

Αυτό μας δείχνει και τον άξονα γύρω απ’ τον οποίο μπορεί να διαμορφωθεί η ταχτική των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς και ιδίως των οργανώσεων με αναφορά στην 4η Διεθνή. Πάνω απ’ όλα είναι σημαντικό ότι το προσφυγικό αποτελεί την λυδία λίθο στο ζήτημα της διάκρισης ανάμεσα στον σοσιαλπατριωτισμό και τον επαναστατικό μαρξισμό. Το κατά πόσον θα γίνει και εργαλείο αυτό εναπόκειται  στο ίδιο το εργατικό κίνημα και την πρωτοπορεία του.

In solidarity with the Greek workers and people, against the imperialist blackmail

01/07/2015

In solidarity with the Greek workers and people, against the imperialist blackmail
  •  

Drop Greece’s debt! No to austerity! Statement of the Trotskyist Fraction - Fourth International

The troika under the instruction of the German government and the imperialist banks have put Greece between a rock and a hard place. In spite of all the concessions made by the Syriza-led government, which had presented a plan accepting 90% of the austerity measures demanded by the creditors, European capital and the IMF are not satisfied and want further cuts. The European institutions want a total surrender by the Greek people. They want the Greek people to accept the payment of the debt and the EU austerity measures that have plunged the country into unprecedented misery. This has been accomplished with the complicity of the Greek capitalist class and its parties.

NO to the imperialist blackmail!
Drop Greece’s debt!
No to austerity!

The troika – the European Union (EU), the International Monetary Fund (IMF) and the European Central Bank(ECB) under the instruction of the German government and the imperialist banks have put Greece between a rock and a hard place. In spite of all the concessions made by the Syriza-led government, which had presented a plan accepting 90% of the austerity measures demanded by the creditors, European capital and the IMF are not satisfied and want further cuts.

The European institutions want a total surrender by the Greek people. They want the Greek people to accept the payment of the debt and the EU austerity measures that have plunged the country into unprecedented misery. This has been accomplished with the complicity of the Greek capitalist class and its parties.

Since the January elections in Greece, the troika deployed an array of threats and blackmail in order to impose new austerity measures and social cuts on the Greek working class and people. While the troika was increasing its pressure in the negotiations the ECB announced that it would stop financing the debt. Meanwhile capital continued to flood out of the country contributing to the possibility of a bankruptcy for the Greek State..

The Syriza-led government sought to negotiate an impossible accord with its imperialist creditors while Greece remained within the EU and the euro zone.

The Greek prime minister helped spread the illusion that it would be possible to achieve a ‘negotiated adjustment plan’ with the troika; one which would let the Greek economy recover and allow Greece to improve its ability to pay back the debt. These illusions have now evaporated before the reality of Capital´s demands.

After five months in government, Greek Prime Minister Alexis Tsipras and its government abandoned Syriza’s election promises to end austerity, crossing every ‘red line’ and accepting all the demands imposed by the troika. On Monday June 22 the Greek government signed a pledge to maintain the EU austerity memorandum and capitulated to most of the creditors’ demands, including deep pension cuts, the cutting of vital social services and the increase of the VAT. The troika is still demanding that Greece achieve a primary budget surplus and that it advance the privatisation process.

This has opened up a deep internal crisis within Syriza and between Syriza and its right wing nationalist allies. Leaders of Syriza´s Left Platform described the proposal as “unacceptable” and “worse than the initial rescue programme”. They also declared that they would not vote in favour of the agreement (in Parliament). Tsipras has found himself in a difficult position, seeking an agreement with Potami and other mainstream pro-austerity opposition parties.

However, despite all the concessions made by the Syriza-led government, the troika has demanded deeper cuts. The troika rejected the proposal presented by the Greek government and demanded steep increases in pension contributions while rejecting new taxes on corporate profits and luxury goods. It aims to force the Greek working class to pay for the crisis through the imposition of an austerity program. Its intention is for the Greek people to kneel down before the international institutions and for Syriza to surrender completely. Undoubtedly, the international institutions are not prepared to give an inch, even though they are negotiating with a government that has hardly challenged any of the adjustment measures proposed by the troika.

Faced with this situation Tsipras responded on Friday 26 June by calling a referendum on Sunday 5 July on whether to approve a package of austerity measures demanded by the troika, while defending his latest proposal. His aim is to strengthen his negotiating position in the talks with the euro zone finance ministers on June 30 when the €1.6bn (£1.1bn) payment to the IMF falls due. Tsipras political future is at risk. The troika has said that will not be extending Greece’s financial rescue package after its midnight deadline.

For the mobilisation of the workers against both the imperialist offensive and the austerity package proposed by the Tsipras government.

The EU president, conservative Jean-Claude Juncker, Angela Merkel and IMF officials alongside New Democracy and PASOK, have led a reactionary international campaign calling to vote ‘YES’ on Sunday’s referendum. They have declared a “war of fear” on Greece and are trying to influence the outcome by “terrorising” the Greek people, warning of the consequences of a Grexit and of the subsequent devaluation and inflation. A ‘Yes’ vote will mean a new defeat, it will represent the acceptance of the troika’s demands, a ‘humiliation’ of the country and even deeper austerity.

Prime Minister Alexis Tsipras called for the Greek people to vote ‘no’ in Sunday’s referendum while seeking to continue negotiations. He has been clear that he would accept a “moderate austerity plan”. For that reason, many think that the referendum is a trap to legitimise the government’s plan and strengthen its hand in negotiations with the EU.

While Tsipras will try to use the referendum to negotiate with the European leaders in order to implement austerity measures in return for debt relief, the workers, youth and poor masses will use the referendum to repudiate the troika austerity measures and to express their anger at being forced to pay for the rescue of the capitalists and the bankers.

The rejection of the troika’s terms will be expressed in different ways, either by voting ‘No’ or by viewing the referendum as a fraud. The key action to defeat the troika is to organise the wide popular feeling against the imperialist demands and to transform it into a mobilisation of the Greek workers and masses.

The Greek government speculates that the troika will eventually make some concessions, as the Greek exit from the euro would trigger a crisis in the Eurozone and risk European unity. However if this plan does not work there is a sector that pushes for a "Plan B" – the reinstatement of the drachma. Another possibility is a default without a “Grexit”, one which imposes capital controls and establishes a currency in parity with the euro.

Deeper austerity measures in order to pay a suffocating debt and save the eurozone are untenable for the Greek workers and masses. Equally dangerous is leaving the Eurozone without taking the basic defense measures against future attacks – the resulting devaluation of the Greek currency and inflation following exit would likely have catastrophic consequences for the Greek workers and masses.

Argentina imposed the “corralito” in 2001-2002, freezing bank accounts and ending the parity of the peso with the dollar. The move caused a harsh devaluation at the expense of salaried workers. In Greece the consequences could be even worse because there is no other currency in circulation. Furthermore the economic conditions which made the Argentinian recovery possible are not the same and will not provide the bases for a recovery.

It is necessary to break with the troika and to undertake emergency measures. Such a plan should start by cancelling the Greek debt, reversing all the privatisations and abolishing indirect taxes on the population. A steeper progressive tax system should be levied on the rich and big businesses while sacked workers should be reinstated to their previous jobs. Greece needs a real end to austerity.

In the face of massive capital flight which has intensified over the last few weeks and the bank holiday imposed by Tsipras – which affects mostly small savings (and not big capital and the Greek bourgeoisie) – a defensive policy is needed to protect workers and the Greek masses. These policies should include nationalisation under workers´ control of the banking system and all foreign trade. They must include the expropriation of all corporate assets (from foreign and Greek companies) like the powerful shipping companies. Workers’ control must be imposed on all major companies and industries. This should be the program to force the capitalists to pay for the crisis and to fight for a workers’ government. Against capitalist Europe, and against far-right demagogy and its reactionary nationalist program, we stand for the unity of the working class throughout the continent; for the United Socialist States of Europe.

International solidarity

The Greek people can’t win this fight alone, widespread international solidarity is needed. European trade unions in many countries need to stop their collaboration with imperialist parties and governments and call instead for mobilisations to support the Greek people. European left parties like Podemos, which take part in government coalitions in cities like Madrid and Barcelona, should call for massive demonstrations on the streets to show support to the Greek people; they should demand the cancellation of the debt to their own imperialist countries.

We don’t support Syriza’s government and we warn that its campaign for the "No" vote is aimed towards improving its position in the negotiations with a plan of keeping the concessions already made during these last five months.

Our solidarity goes to the Greek workers and the Greek people, who are again on the streets against this latest blackmail and who have shown a great willingness to fight. They have led more than 30 general strikes and work stoppages against the Troika’s austerity plans and the capitalist governments like Pasok-New Democracy.

Η μόνη προοδευτική εναλλακτική λύση: Πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής - σοσιαλιστικής ρήξης

 

 

 

 

Το αναγκαίο κυβερνητικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής ρήξης

 

1. Μονομερής διαγραφή του κρατικού χρέους και άμεση κατάργηση των Μνημονίων και όλων των νόμων που επιβλήθηκαν από αυτά


Ο ερχομός της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα το 2009, σηματοδότησε την απότομη αύξηση του κρατικού χρέους. Αυτό το φαινόμενο δεν αποτέλεσε μια ελληνική εξαίρεση. Η αυξητική τάση του κρατικού χρέους εμφανίστηκε σε όλες τις χώρες, σαν ένα κοινό σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης. Ήταν καρπός της εισόδου σε μια περίοδο ύφεσης, όπου η κλονισμένη εμπιστοσύνη στις οικονομικές προοπτικές αντανακλάστηκε με αυξήσεις στα επιτόκια δανεισμού των κρατών, την ώρα που μειώνονταν τα φορολογικά έσοδα και εντεινόταν η ανάγκη το κράτος, σαν όργανο για την υπεράσπιση του καπιταλισμού, να παρέμβει με πρόσθετες δαπάνες για να μετριάσει την έκταση και το βάθος της κρίσης.


Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο, τα κρατικά χρέη παγκόσμια «εκτοξεύθηκαν» στα ύψη κατά ένα μεγάλο ποσοστό και εξαιτίας της γενικευμένης απόπειρας των αστικών κυβερνήσεων να διασωθούν οι τράπεζες από την κατάρρευση με τη χορήγηση τεράστιων ποσών από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.


Οι έμμισθοι απολογητές των καπιταλιστών αποδίδουν το υπέρογκο χρέος του ελληνικού κράτους σχεδόν αποκλειστικά στις δαπάνες για μισθούς και συντάξεις, με πιο χαρακτηριστική τη θεωρία του «μαζί τα φάγαμε», σύμφωνα με την περίφημη φράση του ανεκδιήγητου Πάγκαλου. Αυτοί οι ισχυρισμοί συνιστούν προκλητική δημαγωγία με σκοπό να απαλλαγεί από τις ευθύνες της η άρχουσα τάξη και να μείνει στο απυρόβλητο ο καπιταλισμός.


Σε μια ταξική κοινωνία όπως η καπιταλιστική, το κράτος δεν είναι κοινωνικά ουδέτερο. Είναι κράτος της άρχουσας τάξης. Είναι όργανο για τη διαφύλαξη και στερέωση της κυριαρχίας της. Έτσι λοιπόν, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ακόμα και οι αυξημένες προσλήψεις υπαλλήλων στο ελληνικό κράτος σε ορισμένες χρονικές περιόδους, που επέφεραν μια τεχνητή ανάσχεση της ανεργίας - με δεδομένη τη διαχρονική απροθυμία των ελλήνων αστών να ρισκάρουν σοβαρές και μακρόπνοες παραγωγικές επενδύσεις που θα δημιουργούσαν μαζικά νέες θέσεις εργασίας στον «ιδιωτικό τομέα» της οικονομίας - καθώς και το προνομιακό μισθολογικό ή συνταξιοδοτικό καθεστώς που απολάμβαναν συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων στο κράτος ή σε κρατικές επιχειρήσεις, το οποίο δημιούργησε μια μικρή «εργατική αριστοκρατία», ήταν φαινόμενα που υπαγορεύονταν σε τελική ανάλυση από την ανάγκη να διασφαλιστεί η σταθερότητα του καπιταλισμού.


Οι μεγάλες κρατικές σπατάλες που διόγκωσαν το «τέρας» του χρέους στην Ελλάδα δεν σχετίζονται με τους μισθούς και τις συντάξεις της συντριπτικής πλειονότητας των εργαζόμενων. Ήταν καταρχάς, όσες έγιναν (και συνεχίζουν να γίνονται) σαν αποτέλεσμα του παρασιτικού ρόλου της ελληνικής άρχουσας τάξης και γενικότερα του μεγάλου κεφαλαίου που δραστηριοποιείται στη χώρα. Οι Έλληνες αστοί στηρίχθηκαν στο κρατικό χρήμα πολύ περισσότερο από τις άρχουσες τάξεις του υπόλοιπου αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Γι' αυτούς (όπως φυσικά και για τους υπόλοιπους, ξένους καπιταλιστές «επενδυτές») το κράτος ήταν και είναι βασική πηγή εύκολου κέρδους μέσα από τις υπερτιμολογημένες κρατικές προμήθειες, αναθέσεις και εργολαβίες, τις «επενδυτικές» επιδοτήσεις, τις φοροαπαλλαγές και την προκλητική κρατική ανοχή στην φοροδιαφυγή και την φοροαποφυγή.


Αυτός ο παρασιτικός ρόλος της άρχουσας τάξης συνδυάστηκε διαχρονικά με τον επίσης απόλυτα παρασιτικό ρόλο των διεθνών πιστωτών, των μεγάλων ξένων τραπεζών, που από καταβολής του ελληνικού κράτους βρήκαν στις αυξημένες χρηματοδοτικές του ανάγκες μια πηγή αστείρευτης κερδοσκοπίας. Ογκώδη τοκοχρεολύσια – οφειλές στους κερδοσκόπους πιστωτές του ελληνικού κράτους συσσωρεύτηκαν διαχρονικά, δημιουργώντας ένα δυσβάστακτο βάρος, που σποραδικά οδηγούσε σε αδυναμία αποπληρωμής, αλλά που κάθε φορά γιγαντωνόταν περισσότερο από νέο τοκογλυφικό δανεισμό.


Μια σειρά από άλλες δαπάνες που αναδεικνύουν τον ταξικό και παρασιτικό χαρακτήρα του αστικού κράτους, προσέθεσαν ένα μεγάλο όγκο στο κρατικό χρέος. Οι παχυλές αμοιβές και το κόστος διαφθοράς ενός ολόκληρου στρατού υψηλόβαθμων κρατικών και κυβερνητικών στελεχών. Οι στρατιωτικές δαπάνες για την αγορά πανάκριβων εξοπλισμών, συμπεριλαμβανομένων των ποσών που προορίζονταν για μίζες κατά την αγορά εξοπλισμών. Οι γενικότερες δαπάνες συντήρησης ενός στρατού δομημένου για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού» και υποταγμένου στους πολυδάπανους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Οι αυξημένες δαπάνες για τα σώματα ασφαλείας στο βωμό της συντήρησης ενός πολυάριθμου και καλά εξοπλισμένου μηχανισμού καταστολής των αγώνων του εργαζόμενου λαού. Οι μισθολογικές δαπάνες για τον Ορθόδοξο κλήρο, οι ποικίλες χρηματοδοτήσεις στην Εκκλησία, αλλά και μια σειρά προκλητικών φοροαπαλλαγών που αυτή απολαμβάνει. Όλα αυτά τα φαινόμενα συστηματικής διασπάθισης του χρήματος των φορολογουμένων με σκοπό τη συντήρηση του σάπιου αστικού καθεστώτος, δημιούργησαν μια διαχρονικά αυξημένη τάση για κρατικό δανεισμό, ο οποίος με τον αδιαφανή και τοκογλυφικό του χαρακτήρα, πολλαπλασίαζε διαρκώς το χρέος.


Σήμερα μετά από απανωτά Μνημόνια λιτότητας στο βωμό της μείωσης του χρέους, ένα «κούρεμα» («PSI») και ένα «επιτυχημένο» πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, το κρατικό χρέος είναι μεγαλύτερο από τη χρονιά εμφάνισης της κρίσης, τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Το 2009 το κρατικό χρέος της Ελλάδας βρισκόταν στα 298,5 δισ. ευρώ και στο 128,9% του ΑΕΠ. Τώρα το χρέος έχει πλέον ανέλθει στο 180% του ΑΕΠ, ξεπερνώντας τα 320 δισ. ευρώ, ενώ ο εργαζόμενος λαός εξαθλιώθηκε μαζικά. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της «σωτηρίας» της χώρας από την τρόικα ΕΕ - ΕΚΤ- ΔΝΤ και τους εγχώριους αστούς συνεργάτες της.


Στην πραγματικότητα το «πρόγραμμα διάσωσης» της Ελλάδας με τα Μνημόνια που το συνόδευαν, διέσωσε τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες, παίρνοντας από πάνω τους το ελληνικό κρατικό χρέος, περνώντας το σε ποσοστό 70-80% στην κατοχή διακρατικών καπιταλιστικών οργανισμών (τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), που με τη σειρά τους το αξιοποιούν απομυζώντας τον ιδρώτα και το αίμα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με άγρια «μνημονιακή» λιτότητα και δημιουργώντας ένα χρήσιμο για το ευρωπαϊκό και διεθνές κεφάλαιο πρότυπο καπιταλιστικής σκλαβιάς.


Όσο διατηρείται το τεράστιο βάρος του κρατικού χρέους πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί κανένα βήμα κοινωνικής προόδου. Το στοιχειώδες καθήκον μιας αριστερής κυβέρνησης είναι να απαλλάξει την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από αυτό το βάρος.


Η αριστερή κυβέρνηση πρέπει άμεσα να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:


α) Μη αναγνώριση του κρατικού χρέους και άρνηση κάθε υποχρέωσης εξυπηρέτησης του. Το χρέος δεν δημιουργήθηκε από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και γι' αυτό μια αριστερή κυβέρνηση που εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους δεν επιτρέπεται να το αναγνωρίσει. Είναι το σωρευτικό αποτέλεσμα του παρασιτισμού του καπιταλιστικού συστήματος και του κράτους που το υπηρετεί.


β) Μονομερής διαγραφή του χρέους του ελληνικού κράτους. Για να ικανοποιούνται κανονικά οι κερδοσκοπικές απαιτήσεις που απορρέουν από την κατοχή του ελληνικού χρέους θα πρέπει να επιβάλλονται διαρκώς νέα μέτρα επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου του εργαζόμενου λαού. Μόνο διαγράφοντας μονομερώς το χρέος η αριστερή κυβέρνηση θα αναγνωρίσει σαν υπέρτερο το δικαίωμα του εργαζόμενου λαού σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Η μονομερής διαγραφή θα πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα μέτρα:


- Αποζημίωση των μικρο-ομολογιούχων σε ύψος που θα διαμορφώνεται ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση.


- Εξασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία που κατέχουν ομόλογα του κράτους για να μην κινδυνεύσει η βιωσιμότητα τους.


- Διευθέτηση κατόπιν αμοιβαίας συνεννόησης του μικρού τμήματος του χρέους που κατέχουν ξένοι ασφαλιστικοί φορείς εργαζόμενων.


- Άμεση εξόφληση κάθε είδους οφειλής του κράτους προς εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους, ελεύθερους επαγγελματίες και μικρούς επιχειρηματίες και όλων των οφειλών που συνδέονται με τη λειτουργία των υπηρεσιών Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικής Ασφάλισης.


γ) Άμεση ακύρωση με μια ενιαία νομοθετική πράξη των δανειακών συμβάσεων με την τρόικα, των Μνημονίων και όλων των μέτρων που επιβλήθηκαν από αυτά («χαράτσια» στην ακίνητη περιουσία, αυξήσεις φόρων, μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, ιδιωτικοποιήσεις κλπ).


Τα μέτρα αυτά θα σημάνουν μια τεράστια ελάφρυνση για τον εργαζόμενο λαό. Αναπόφευκτα θα προκαλέσουν τη διακοπή κάθε χρηματοδότησης από την τρόικα, έναν γενικευμένο οικονομικό πόλεμο από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, την ώθηση της Ελλάδας εκτός Ευρωζώνης και την αναγκαστική έκδοση εθνικού νομίσματος. Σε αυτές τις συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστούν άμεσα οι πόροι για τις κοινωνικά αναγκαίες δαπάνες (για μισθούς, επιδόματα, συντάξεις, Εκπαίδευση, Υγεία κλπ), είναι η ταυτόχρονη εφαρμογή των υπόλοιπων μέτρων που περιέχονται σε αυτό το πρόγραμμα.


2. Βαριά φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο και τον πλούτο


Η φορολογική ασυλία και φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου και των κατόχων μεγάλων εισοδημάτων και περιουσιών είναι μια από τις βασικές αιτίες για την υπερχρέωση του ελληνικού κράτους.


Ο συντελεστής φορολόγησης των εταιρικών κερδών από 49% που ήταν το 1989 έπεσε σταδιακά κάτω από 20%. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ 2000 και 2007 είχαμε μείωση των εσόδων από τη φορολόγηση νομικών προσώπων από 4,1% στο 2,6% του ΑΕΠ, σε μια χρονική περίοδο που τα κέρδη των επιχειρήσεων στην Ελλάδα είχαν απογειωθεί, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Οι πανίσχυροι Έλληνες εφοπλιστές συνεχίζουν να απολαμβάνουν 58 διαφορετικές φοροαπαλλαγές. Σύμφωνα με το «Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», οι ελληνικών συμφερόντων εταιρείες «off-shore» ξεπερνούν τις 10.000 και διακινούν περί τα 500 δισ. ευρώ.


Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα κατέχει διεθνώς μια από τις υψηλότερες θέσεις στη συμβολή της έμμεσης φορολογίας στα συνολικά φορολογικά έσοδα, η οποία επιβαρύνει κύρια τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Το ποσοστό των έμμεσων φόρων ξεπερνά το 60% των φορολογικών εσόδων, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι μόλις στο 36,2%.


Τα πιο επείγοντα φορολογικά μέτρα που πρέπει να λάβει η αριστερή κυβέρνηση είναι τα ακόλουθα:


α) Για να διεκδικηθεί μέρος όσων έχουν κλαπεί από τον ελληνικό λαό με τη φορολογική ασυλία και τη φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου, των μεγαλοεισοδηματιών και κατόχων μεγάλων περιουσιών, απαιτείται απαραίτητα η μέθοδος της αναδρομικής φορολόγησης. Η όποια επίκληση του άρθρου 78 του Συντάγματος που απαγορεύει την αναδρομική φορολόγηση είναι αβάσιμη, καθώς η κατάσταση που επικρατεί διαχρονικά στη χώρα παραβιάζει ένα άλλο, θεμελιώδες άρθρο του Συντάγματος, το άρθρο 4, που ορίζει ότι «οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους».


Έτσι λοιπόν, με σκοπό να συγκεντρωθεί άμεσα ένα ποσό ίσο με την απώλεια εσόδων που θα προκύψει από την κατάργηση των άδικων φόρων που επέβαλαν τα Μνημόνια πρέπει να επιβληθεί:


• Ενιαία έκτακτη αναδρομική φορολόγηση των εν ενεργεία μεγάλων εταιρειών επί του συνολικού όγκου των κερδών που σημείωσαν από την ημερομηνία εισόδου της χώρας στην Ευρωζώνη μέχρι το χρονικό σημείο εισόδου στην ύφεση (2001-2008).


• Έκτακτη αναλογική, αναδρομική φορολόγηση όλων όσων μέσα στο ίδιο διάστημα απέκτησαν μεγάλη κινητή ή ακίνητη περιουσία.


β) Επαναφορά του συντελεστή φορολόγησης στις μεγάλες επιχειρήσεις στο 45% και κατάργηση κάθε φοροαπαλλαγής γι' αυτές.


γ) Επιβολή κλιμακούμενου συντελεστή φόρου εισοδήματος κάθε πηγής από 40% έως και 75% για ατομικά ετήσια εισοδήματα από 40.000 ευρώ και άνω.


δ) Επιβολή κλιμακούμενου συντελεστή φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας σε ιδιοκτήτες ακινήτων με αντικειμενική αξία 400.000 ευρώ και άνω, καθώς και για ακίνητα που εμφανίζονται να ανήκουν σε «off-shore» εταιρείες, σε ύψος που θα διαμορφώνεται σε ετήσια βάση με κριτήριο τις χρηματοδοτικές ανάγκες ενός κρατικού προγράμματος κατασκευής εργατικών κατοικιών.


ε) Κατάργηση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ, ΕΦΚ κ.λπ.) στα βασικά είδη διατροφής, στα οικιακά τιμολόγια ενέργειας, ύδρευσης και τηλεπικοινωνιών και στο πετρέλαιο θέρμανσης.


ζ) Αύξηση του αφορολόγητου ορίου στα 40.000 ευρώ για κάθε ζευγάρι και επιπλέον 5.000 ευρώ για κάθε παιδί.
η) Σε περίπτωση αποκάλυψης φοροδιαφυγής:


• για τις μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να επιβάλλεται απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση.


• για τους έχοντες μεγάλα εισοδήματα και τους κατόχους μεγάλων περιουσιών πρέπει να επιβάλλεται πλήρης δήμευση των περιουσιακών τους στοιχείων.


• για τις άλλες κατηγορίες φορολογουμένων πρέπει να επιβάλλονται ποινές που θα κυμαίνονται από βαριά πρόστιμα μέχρι τη δήμευση περιουσιακών στοιχείων, ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση.


θ) Ποινικοποίηση της εισφοροδιαφυγής. Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση των μεγάλων επιχειρήσεων που δεν καταβάλουν τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές, βαριά πρόστιμα και κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων για τα αντίστοιχα αδικήματα των ιδιοκτητών μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.


ι) Η αριστερή κυβέρνηση χρειάζεται να θεσμοθετήσει άμεσα τον εργατικό έλεγχο στις επιχειρήσεις. Είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά και τις άλλες απάτες του κεφαλαίου, μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο «η πολιτική βούληση» μιας κυβέρνησης. Επίσης, κανένα πρακτικό βήμα δεν πρόκειται να γίνει με την απόπειρα «να λειτουργήσουν σωστά» οι διεφθαρμένοι και γραφειοκρατικοί φορολογικοί μηχανισμοί του σημερινού αστικού κράτους. Σε κάθε μεγάλη επιχείρηση πρέπει να διεξάγεται στο εξής, εξονυχιστικός διαχειριστικός έλεγχος από εκλεγμένες επιτροπές των εργαζόμενων που δουλεύουν σε αυτή, με τη βοήθεια αφοσιωμένων στο εργατικό κίνημα ειδικών. Οι επιτροπές αυτές πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ένα ενιαίο ηλεκτρονικό σύστημα κεντρικής καταχώρησης και διασταύρωσης στοιχείων, το οποίο προϋποθέτει την άμεση δημιουργία ενός περιουσιολογίου.


3. Εργατικός έλεγχος: αντίδοτο στις απάτες και την ακρίβεια – μέσο εκπαίδευσης των εργαζόμενων στη διοίκηση της σχεδιασμένης οικονομίας


Οι υπάρχοντες ελεγκτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους λειτουργώντας με γραφειοκρατικό, αδιαφανή και ανεξέλεγκτο από την κοινωνία τρόπο, προστατεύουν με το «αζημίωτο» τα «μυστικά» των μεγάλων βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων. Οι λογαριασμοί ανάμεσα στο μεμονωμένο καπιταλιστή και την κοινωνία παραμένουν ένα θεσμικά κατοχυρωμένο μυστικό του καπιταλιστή.


Η αριστερή κυβέρνηση πρέπει να παράσχει άμεσα στους εργαζόμενους το δικαίωμα να φτάσουν στα «άδυτα» της επιχείρησης για την οποία κοπιάζουν καθημερινά. Να αποκαλύψουν όλα τα «μυστικά» της επιχείρησης, του ομίλου, του κλάδου τους και τελικά της εθνικής οικονομίας σαν σύνολο. Το μέσο για να εκπληρωθεί αυτό το ζωτικό καθήκον είναι ο εργατικός έλεγχος.


Η κυβέρνηση πρέπει να λάβει σχετικά με αυτό το αποφασιστικό ζήτημα τα ακόλουθα μέτρα:


α) Κατάργηση κάθε «εμπορικού μυστικού» και «τραπεζικού απορρήτου», θεσμών μέσω των οποίων οι καπιταλιστές κρύβουν τις απάτες και την απληστία τους, όχι από τους ανταγωνιστές τους, αλλά από την ίδια την κοινωνία.


β) Νομοθέτηση του εργατικού ελέγχου στις επιχειρήσεις. Φορείς του εργατικού ελέγχου πρέπει να είναι οι εκλεγμένες και ανακλητές επιτροπές εργαζόμενων που θα έχουν τη βοήθεια αφοσιωμένων στο εργατικό κίνημα ειδικευμένων και επιστημόνων, όμως με την ιδιότητα του συμβούλου και όχι του «τεχνοκράτη».


γ) Ο εργατικός έλεγχος πρέπει να εκτείνεται σε όλα τα αποφασιστικά επίπεδα λειτουργίας των επιχειρήσεων όπως οι προμήθειες υλικών και πρώτων υλών, η διαχείριση των χρημάτων (δάνεια – επενδύσεις – κέρδη), η επεξεργασία των προϊόντων (σχεδιασμός – παραγωγή) και η διάθεσή τους, για την αποφυγή υπερτιμολογήσεων και υποτιμολογήσεων.


δ) Το πεδίο στο οποίο επίσης, μπορεί να δώσει σημαντικά αποτελέσματα ο εργατικός έλεγχος είναι η καπιταλιστική μάστιγα της ακρίβειας. Την ώρα που το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης τσακίζεται, οι τιμές μένουν αμετάβλητες σαν αποτέλεσμα του ασφυκτικού ελέγχου των βασικών κλάδων της οικονομίας από συγκεκριμένα μονοπώλια και ολιγοπώλια.


Οι διεφθαρμένες, γραφειοκρατικές και ανεξέλεγκτες υπηρεσίες του αστικού κράτους δεν μπορούν να διεξάγουν έναν αποτελεσματικό έλεγχο στις τιμές. Είναι αποφασιστικής σημασίας ζήτημα να κατακτηθεί η δυνατότητα να διεισδύσει το βλέμμα της εργαζόμενης κοινωνίας στην πηγή της ακρίβειας, δηλαδή στα μεγάλα βιομηχανικά μονοπώλια, για να αποδείξει και να αναδείξει την κερδοσκοπία των καπιταλιστών. Γι' αυτό ο εργατικός έλεγχος πρέπει να γίνει η βασική μέθοδος ελέγχου των τιμών.


Έναν ουσιαστικό έλεγχο των τιμών στα καρτέλ που εφαρμόζουν «εναρμονισμένες πρακτικές» μπορούν να τον εγγυηθούν μόνο οι εκλεγμένες επιτροπές εργατών στα εργοστάσια, συνδεδεμένες με ειδικές επιτροπές ελέγχου των τιμών που θα αποτελούνται από όλους αυτούς που σαν καταναλωτές υφίστανται μαζί με τους εργάτες τις επιπτώσεις από την ακρίβεια, δηλαδή τους εργαζόμενους αγρότες, τους βιοτέχνες και τους μικροκαταστηματάρχες. Μέσα από αυτόν τον τρόπο, οι εργάτες θα δείξουν στα υπόλοιπα φτωχά λαϊκά στρώματα ότι η πραγματική αιτία για τις υψηλές τιμές βρίσκεται μόνο στα υπερβολικά κέρδη των καπιταλιστών και στις σπατάλες της καπιταλιστικής αναρχίας (διαφήμιση κλπ).


ε) Για να είναι αποτελεσματική η δουλειά τους, οι επιτροπές εργατικού ελέγχου πρέπει να επεκτείνονται από τη μεμονωμένη επιχείρηση σε ολόκληρο τον κλάδο και σε εθνικό επίπεδο. Οι επιτροπές των μεμονωμένων επιχειρήσεων, θα πρέπει να εκλέξουν σε συνδιασκέψεις επιτροπές ομίλων, κλάδων και τέλος μια Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου. Η Πανελλαδική Επιτροπή πρέπει να γνωστοποιεί ενώπιων του λαού τα πορίσματά της, ξεκαθαρίζοντας ποια είναι τα εισοδήματα και ποιες οι δαπάνες της κοινωνίας, ποιο είναι το μερίδιο που οικειοποιούνται οι καπιταλιστές σαν άτομα και η τάξη τους σαν σύνολο από το εθνικό εισόδημα. Πρέπει να ξεσκεπάσει τις απάτες των τραπεζών, των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων και να παρουσιάσει δημόσια τα πορίσματά της, που πρέπει να είναι δεσμευτικά για την κυβέρνηση.


Η εφαρμογή ενός γνήσιου και δημοκρατικού εργατικού ελέγχου θα αποκαλύψει τον παρασιτικό ρόλο των καπιταλιστών βοηθώντας τις πλατιές λαϊκές μάζες να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη για ένα άλλο οικονομικό μοντέλο, συνειδητού σχεδιασμού και ελέγχου της οικονομίας. Επίσης ο γνήσιος εργατικός έλεγχος αποτελεί το πιο πολύτιμο μέσο εκπαίδευσης των εργαζόμενων για το πώς μπορεί να διοικηθεί μια δημοκρατικά σχεδιασμένη, κοινωνικοποιημένη οικονομία.


4. Σχεδιασμένη εξάλειψη της ανεργίας : πανελλαδική απογραφή θέσεων εργασίας, κινητή κλίμακα ωρών εργασίας και πρόγραμμα δημόσιων έργων


Η μεγαλύτερη μάστιγα για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων ανθρώπων είναι η ανεργία. Η πλειοψηφία των εξαθλιωμένων ανέργων περιμένει από μια αριστερή κυβέρνηση ένα και μόνο πράγμα: την εξασφάλιση μιας αξιοπρεπούς θέσης εργασίας, την εξασφάλιση μιας θέσης στην ίδια τη ζωή. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν γίνει πράξη το ιστορικό αίτημα του εργατικού κινήματος για την Κινητή κλίμακα ωρών εργασίας, δηλαδή για τη μείωση του εργασίμου χρόνου όσο απαιτείται για να βρουν δουλειά όλοι οι άνεργοι!


Ασφαλώς οι απολογητές της άρχουσας τάξης θα επικαλεστούν το «ανέφικτο» της πραγματοποίησης αυτού του αιτήματος. Οι μισοκατεστραμμένοι από την κρίση καπιταλιστές θα παραπονεθούν ότι δεν υπάρχουν κεφάλαια για προσλήψεις. Η κυβέρνηση, στο βαθμό που είναι πραγματικά εκφραστής των συμφερόντων της εργατικής τάξης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αδυναμία του καπιταλισμού να εξασφαλίσει την ίδια την επιβίωση των μισθωτών του σκλάβων, σαν μια ζωντανή απόδειξη για την ανάγκη να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ανατροπή του!


Για το ξερίζωμα της ανεργίας η αριστερή κυβέρνηση πρέπει λοιπόν να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:


α) Σε συνεργασία με τα συνδικάτα και την Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου, η κυβέρνηση πρέπει να συνδέσει τους εργαζόμενους με τους άνεργους σε μια αδιάσπαστη αλληλεγγύη. Από κοινού πρέπει να διεξάγουν μια αναλυτική πανελλαδική απογραφή των υπαρχόντων θέσεων εργασίας, των διαθέσιμων για δουλειά ανέργων κατά ειδικότητα, των επιχειρήσεων που έχουν κλείσει από την έναρξη της κρίσης και των διαθέσιμων πόρων για την άμεση έναρξη ενός προγράμματος δημόσιων και κοινωφελών έργων.


Ο σκοπός αυτής της απογραφής θα πρέπει να είναι η κατανομή όλων των διαθέσιμων εργατικών χεριών που υπάρχουν στη χώρα στις ενεργές θέσεις εργασίας και σε αυτές που θα ανοίξουν με το πρόγραμμα δημόσιων κοινωφελών έργων, καθώς και με το άμεσο ξαναρχίνισμα της δουλειάς στις επιχειρήσεις που έκλεισαν μέσα στην κρίση. Οι ώρες εργασίας θα πρέπει να μειωθούν ενιαία, όσο απαιτείται για να μη μείνει κανείς χωρίς θέση εργασίας. Ανεξάρτητα από το μέγεθος της μείωσης των ωρών εργασίας, οι μισθοί θα πρέπει να μείνουν σταθεροί.


β) Οι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απολύσεις ή αρνούνται να συμμορφωθούν με το εθνικό σχέδιο προσλήψεων και την Κινητή κλίμακα ωρών εργασίας θα πρέπει να απαλλοτριώνονται χωρίς αποζημίωση.


γ) Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να ενθαρρύνονται από την κυβέρνηση, στη βάση ενός κατάλληλου νέου νομικού πλαισίου, να καταλαμβάνουν τις μεγάλες επιχειρήσεις που κλείνουν και να τις επαναλειτουργούν οι ίδιοι, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση και τη διαχείριση με τη βοήθεια ειδικευμένων και επιστημόνων σε ρόλο συμβούλων. Η κυβέρνηση θα πρέπει αμέσως να διαμορφώσει ένα χρονοδιάγραμμα κοινωνικοποίησης αυτών των επιχειρήσεων και ένταξής τους σε ενιαίους κοινωνικοποιημένους φορείς κατά κλάδο παραγωγής.


δ) Οι εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους επειδή κλείνει μια μικρή επιχείρηση, πρέπει να μπαίνουν σε κατάλογο προτεραιότητας για να εργαστούν στο πρόγραμμα δημόσιων και κοινωφελών έργων.


ε) Στους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους επειδή κλείνει μια μεσαία επιχείρηση θα πρέπει να δίνεται στήριξη (φθηνή πίστη, παραγγελίες κλπ) για να την ξαναλειτουργήσουν συλλογικά οι ίδιοι και παράλληλα πρέπει να τους δοθούν κίνητρα κρατικής χρηματοδότησης για να τη συνενώσουν με άλλες ομοειδείς επιχειρήσεις κάτω από τη διοίκηση και τον έλεγχο του κράτους.


ζ) Μέχρι την επιτυχή ολοκλήρωση του εθνικού σχεδίου ένταξης όλων των ανέργων σε θέσεις εργασίας, το επίδομα ανεργίας θα πρέπει να διαμορφωθεί στο 80% του βασικού μισθού, να χορηγείται σε όλους τους άνεργους ανεξάρτητα των χρόνων προϋπηρεσίας και για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, με υποχρέωση για την προσφορά κοινωφελούς εργασίας αν υπάρξει κοινωνική ανάγκη, με μειωμένα ωράρια συγκριτικά με τα ισχύοντα για τους εργαζόμενους.


Τα παραπάνω μέτρα αποτελούν τα μόνα που μπορούν να εγγυηθούν μια αποφασιστική απάντηση στη μάστιγα της ανεργίας. Από τη φύση τους αποτελούν πρακτικά βήματα στην κατεύθυνση της εγκαθίδρυσης ενός μοντέλου κεντρικά σχεδιασμένης, κοινωνικοποιημένης οικονομίας. Η μόνη σταθερή και οριστική λύση για τη μάστιγα της ανεργίας βρίσκεται στην πλήρη εγκαθίδρυση αυτού του οικονομικού μοντέλου, που αποτελεί με τη σειρά του την πύλη εισόδου στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.


5. Κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος


Η κερδοσκοπική απληστία των Ελλήνων τραπεζιτών, τους ώθησε να συγκεντρώσουν ένα μεγάλο ποσοστό κρατικού χρέους στα χέρια τους για να εκμεταλλευτούν τα υψηλά επιτόκια δανεισμού της χώρας. Όταν η κρίση βάθυνε και οδήγησε στην δραστική περικοπή της αξίας των ελληνικών ομολόγων, οι μικρο-ομολογιούχοι υποχρεώθηκαν να υποστούν τις ζημιές, αναλαμβάνοντας το κόστος του ρίσκου της επιλογής τους. Οι Έλληνες τραπεζίτες όμως, δεν πλήρωσαν κανένα κόστος και είδαν τις τράπεζές τους να ανακεφαλαιοποιούνται με δάνεια που χρεώνονται από την τρόικα στους εργαζόμενους φορολογούμενους. Από την αρχή της κρίσης και μέχρι τα μέσα του 2014 έχουν δοθεί από τους φορολογουμένους σε άμεσες χρηματοδοτήσεις ή εγγυήσεις προς στις ελληνικές τράπεζες συνολικά 211,5 δις ευρώ!


Η αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να αφαιρέσει ολοκληρωτικά τις τράπεζες από τα χέρια των αρπακτικών του κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει πράξη με τα ακόλουθα μέτρα:


α) Κοινωνικοποίηση του συνόλου του εγχώριου τραπεζικού συστήματος. Όλες οι τράπεζες πρέπει να περάσουν 100% στην ιδιοκτησία του κράτους, με αποζημιώσεις μόνο για τους μικρομετόχους τους και να συγχωνευθούν σε μια ενιαία κρατική τράπεζα. Με την ίδρυση αυτής της τράπεζας θα δημιουργηθεί ένα κεντρικό στρατηγείο για τον ορθολογικό σχεδιασμό των επενδύσεων και των πιστώσεων, στην υπηρεσία της εργαζόμενης κοινωνίας. Ένα πολύτιμο εργαλείο σχεδιασμού ολόκληρης της οικονομίας.


β) Η προπαγάνδα των αστών που ταυτίζει την κοινωνικοποίηση με την «κομματοκρατία» και τους διορισμένους από την κυβέρνηση διοικητές που «θα διοικούν ρουσφετολογικά και με αδιαφάνεια εμποδίζοντας την παροχή δανείων στους πολίτες» είναι ψεύτικη και παραπλανητική. Χρησιμοποιεί τις πιο αρνητικές πλευρές της διεφθαρμένης και γραφειοκρατικής λειτουργίας των ελληνικών κρατικών τραπεζών τη δεκαετία του 1980 για να δυσφημίσει την έννοια της κοινωνικοποίησης. Εκείνο το μοντέλο δεν είχε καμία σχέση με την κοινωνικοποίηση. Η αυθεντική κοινωνικοποίηση επιβάλει ένα σύστημα διοίκησης που θεσμοθετεί τον δημοκρατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος από τους εργαζόμενους. Η σύνθεση της διοίκησης της ενιαίας κρατικής τράπεζας πρέπει να είναι: κατά 1/3 εκλεγμένοι εκπρόσωποι των εργαζόμενων στις τράπεζες, 1/3 εκπρόσωποι των συνδικάτων και της Πανελλαδικής Επιτροπής Εργατικού Ελέγχου και 1/3 εκπρόσωποι από την εκλεγμένη κυβέρνηση.


γ) Η κοινωνικοποίηση είναι ο μόνος δρόμος για να εγγυηθεί η αριστερή κυβέρνηση τις καταθέσεις και τις οικονομίες των εργαζόμενων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων και να τις αποσπάσει από την ομηρία των αδίστακτων «λύκων» του κεφαλαίου. Μόνο αυτή η λύση μπορεί να εξασφαλίσει την παροχή των αναγκαίων φθηνών πιστώσεων για τους εργαζόμενους, τους μικροκτηματίες, τους μικρέμπορους και τα νοικοκυριά που τις έχουν ανάγκη.


Η ενιαία κρατική τράπεζα θα είναι ικανή να δημιουργήσει πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για τους μικρούς καταθέτες συγκριτικά με τις ιδιωτικές τράπεζες. Η απαλλαγή από τα γιγάντια υπερκέρδη των καπιταλιστών τραπεζιτών και τα εξωφρενικά «bonus» των τραπεζικών στελεχών θα μπορέσει να κάνει εφικτή τη μείωση των επιτοκίων, που θα περιοριστούν στα απαραίτητα έξοδα των τραπεζικών λειτουργιών.


δ) Η ενιαία κρατική τράπεζα θα πρέπει άμεσα να προχωρήσει σε ένα γενναίο «κούρεμα» των χρεών για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, σε ποσοστό ίσο με την απώλεια του εισοδήματός τους από την έναρξη της κρίσης.


Η κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος που διευθύνει σήμερα ολόκληρη την οικονομία είναι αντικειμενικά ένα αποφασιστικό βήμα για την εγκαθίδρυση μιας κοινωνικοποιημένης, σχεδιασμένης οικονομίας και είναι άρρηκτα δεμένο με την κοινωνικοποίηση του συνόλου των βασικών μοχλών τη οικονομίας.


6. Κοινωνικοποίηση των «μοχλών» της οικονομίας και κεντρικός, δημοκρατικός σχεδιασμός


Η αριστερή κυβέρνηση με τον ερχομό της στην εξουσία θα κατέχει τις θέσεις στα υπουργεία, αλλά την πραγματική εξουσία θα συνεχίζει να την κρατά στα χέρια της η αστική τάξη και οι ξένοι ιμπεριαλιστές, πάτρωνες της. Ο πιο βασικός πυλώνας αυτής της εξουσίας είναι ο έλεγχος της οικονομικής ζωής της χώρας. Αν η κυβέρνηση δεν αμφισβητήσει ριζικά αυτόν τον έλεγχο εφαρμόζοντας ένα σχέδιο που θα εγκαθιδρύει τον κοινωνικό έλεγχο στους βασικούς μοχλούς της οικονομίας, τότε κανένα πραγματικό βήμα κοινωνικής προόδου δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ο καλύτερος όρος για να αποδοθεί η ουσία ενός τέτοιου οικονομικού προγράμματος είναι ο όρος κοινωνικοποίηση.


Η κοινωνικοποίηση επιφέρει μια ριζική και όχι τυπική αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και στη λειτουργία μιας μεγάλης επιχείρησης. Είναι μέρος της εφαρμογής ενός προγράμματος που στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας, με την ίδια εργατική τάξη να διοικεί αυτές τις επιχειρήσεις, αλλά και ολόκληρο το κράτος εξασφαλίζοντας ότι θα λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας.
Κοινωνικοποίηση σημαίνει δημοκρατική διοίκηση των επιχειρήσεων από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Το «επιχείρημα» ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν γνώσεις για να διοικήσουν τις επιχειρήσεις είναι λαθεμένο. Οι καπιταλιστές έχουν ένα ολόκληρο επιτελείο από υπαλλήλους και ειδικούς, που διευθύνουν για λογαριασμό τους. Όμοια, η εργαζόμενοι μέσα από τα δημοκρατικά τους όργανα, θα συνεργαστούν με αφοσιωμένους στην υπόθεση του σοσιαλισμού ειδικούς. Οι εργαζόμενοι θα αποφασίζουν λαμβάνοντας υπόψη τη συμβουλευτική γνώμη των ειδικών.


Το παράδειγμα των γραφειοκρατικά παραμορφωμένων εργατικών κρατών του 20ου αιώνα (ΕΣΣΔ, Ανατολική Ευρώπη κλπ), έδειξε ότι είναι εντελώς αδύνατο μια ομάδα ειδικών να διευθύνουν «από τα πάνω» κάθε κλάδο της οικονομίας. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που σαν παραγωγοί και καταναλωτές συμμετέχουν σε κάθε στάδιο της οικονομικής δραστηριότητας και σε κάθε κλάδο της παραγωγής, μπορούν να διευθύνουν και να αναπτύξουν σχεδιασμένα την οικονομία προς όφελος της κοινωνίας.


Η αριστερή κυβέρνηση με την άνοδό της στην εξουσία, θα πρέπει να εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κοινωνικοποιήσεων με τα ακόλουθα μέτρα:


α) Δημιουργία Πανελλαδικού Συμβουλίου Κοινωνικοποιήσεων και Σχεδιασμού της οικονομίας με τη σύνθεσή του ενδεικτικά να διαμορφώνεται κατά 1/3 από εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους από την Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου, 1/3 εκπροσώπους από τα εργατικά συνδικάτα και άλλες μαζικές οργανώσεις του εργαζόμενου λαού (μικροεπαγγελματιών, αγροτών, μικροϊδιοκτητών) και 1/3 από εκπροσώπους της κυβέρνησης. Το συμβούλιο θα διαθέτει ένα επιτελείο αφοσιωμένων στο σοσιαλισμό επιστημονικών συμβούλων και ο ρόλος του θα είναι να πραγματώσει τον δημοκρατικό σχεδιασμό της οικονομίας.


β) Άμεση μετατροπή σε κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις και ένταξη σε ενιαίους κοινωνικοποιημένους φορείς κατά κλάδο:


• όλων των υπαρχόντων κρατικών επιχειρήσεων


• των μεγάλων επιχειρήσεων στις οποίες έχει το κράτος μετοχικά μερίδια


• των μεγάλων επιχειρήσεων που θα απαλλοτριωθούν εξαιτίας της άρνησής τους να εφαρμόσουν το εθνικό σχέδιο προσλήψεων ανέργων και τη νέα εργατική νομοθεσία και τη μισθολογική πολιτική που θα επιβάλει η αριστερή κυβέρνηση


• των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων που έκλεισαν με την κρίση ή που θα κλείσουν στο πλαίσιο του οικονομικού πολέμου ενάντια στην αριστερή κυβέρνηση.


γ) Κατάρτιση από το Πανελλαδικό Συμβούλιο Κοινωνικοποιήσεων και Σχεδιασμού ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος - το πολύ ενός έτους - για την κοινωνικοποίηση όλων των μεγάλων επιχειρήσεων κατά οικονομικό κλάδο, με κριτήριο την έκταση που αντικειμενικά καταλαμβάνουν στην εθνική οικονομία και τον κλάδο τους, το μερίδιό τους στις συνολικές πιστώσεις και στα συνολικά κέρδη, στις εξαγωγές, στη διαμόρφωση των τιμών, στην απασχόληση και γενικότερα στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Στο «φακό» της εξέτασης πρέπει να μπουν οι μεγαλύτερες εταιρείες σε διάφορους κλάδους της βιομηχανίας, των υπηρεσιών και του εμπορίου. Όλες οι κοινωνικοποιημένες εταιρείες θα πρέπει να ενταχθούν σε ενιαίους φορείς κατά οικονομικό κλάδο για να σχεδιαστεί ευκολότερα η οικονομία προς όφελος της κοινωνίας.


Ενδεικτικά στην ελληνική βιομηχανία, ο υψηλός βαθμός συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου διευκολύνει το έργο των κοινωνικοποιήσεων. Τη δεκαετία του 1980 τα βιομηχανικά μονοπώλια που έλεγχαν το 70-80% της παραγωγής ή αλλιώς οι βιομηχανικές επιχειρήσεις «στρατηγικής σημασίας», υπολογίζονταν σε λίγο πάνω από 200. Σήμερα, ο αριθμός τους έχει μειωθεί, προσεγγίζοντας τις 100 και με βάση τα πορίσματα όλων των μεγάλων στατιστικών εταιρειών και οργανισμών, διαθέτουν πλέον πολύ μεγαλύτερη πολυκλαδικότητα, με πλοκάμια στις τράπεζες, το εμπόριο και τις άλλες υπηρεσίες, διευκολύνοντας έτσι το έργο του κεντρικού σχεδιασμού.


δ) Κοινωνικοποίηση του συνόλου του τομέα των μεταφορών, των συγκοινωνιών, της ύδρευσης, της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, του ορυκτού πλούτου, των υποδομών και των κατασκευών με τη δημιουργία ενιαίων μονοπωλιακών κρατικών κοινωφελών οργανισμών. Η κοινωνικοποίηση αυτών των τομέων είναι απαραίτητη για να εξοικονομηθούν πόροι για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής, για να μειωθεί το κόστος παραγωγής, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της απουσίας κρατικών προγραμμάτων στέγασης για τους εργαζόμενους, για να γίνουν φθηνά και χρήσιμα δημόσια έργα, για να δημιουργηθεί μια πανίσχυρη βάση για το σχεδιασμό του συνόλου της οικονομίας προς όφελος της κοινωνίας.


ε) Οι διοικήσεις στις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις και οργανισμούς πρέπει να αποτελούνται κατά 1/3 από εργαζόμενους του συγκεκριμένου χώρου, 1/3 από τους εργαζόμενους καταναλωτές (Συνδικάτα, Αγροτικούς και άλλους επαγγελματικούς συλλόγους, Τοπική Αυτοδιοίκηση) και 1/3 από τους εκπροσώπους της εκλεγμένης κυβέρνησης. Οι αντιπρόσωποι αυτοί πρέπει να εκλέγονται με ετήσια θητεία, να είναι ανακλητοί από την γενική συνέλευση των εργαζόμενων της επιχείρησης και να αμείβονται με μισθό ίσο με αυτόν του ειδικευμένου εργάτη.


ζ) Κοινωνικοποίηση των εταιρειών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και απόδοση του εξοπλισμού τους για ελεύθερη χρήση στις κάθε είδους ενώσεις των εργαζόμενων πολιτών. Η αισχρή προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά, αποδεικνύει πόσο ζωτική είναι η υπόθεση της αφαίρεσης του μονοπωλιακού ελέγχου της ενημέρωσης από τα χέρια της άρχουσα τάξης.


η) Κοινωνικοποίηση της μεγάλης ιδιοκτησίας γης και οργάνωση μεγάλων σύγχρονων καλλιεργειών κρατικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης. Παροχή κινήτρων για την εθελοντική συνένωση των αγροτών μικροϊδιοκτητών σε συνεταιρισμούς υπό τον έλεγχο του κράτους και της κυβέρνησης, που θα πάρουν στα χέρια τους την προμήθεια πρώτων υλών, την επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους για κατανάλωση, χωρίς μεσάζοντες.


θ) Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η κυβέρνηση οφείλει, παίρνοντας υπόψη το μέγεθος τους, να τις κοινωνικοποιεί σιγά – σιγά αποζημιώνοντας πλήρως και εξασφαλίζοντας εργασιακά τους ιδιοκτήτες τους. Η μικρή ιδιοκτησία δεν πρέπει να απαλλοτριωθεί και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των μικροεπιχειρηματιών που δεν εκμεταλλεύονται ξένη εργασία δεν πρέπει να θιγούν. Οι μικροϊδιοκτήτες επιχειρήσεων θα τραβηχτούν σιγά-σιγά στη σφαίρα της κοινωνικοποιημένης οικονομίας από το παράδειγμα και την πράξη, που θα δείχνουν την υπεροχή της. Η κυβέρνηση πρέπει να παράσχει κίνητρα για τη συνένωση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων τους σε μεγαλύτερες μονάδες, για τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό τους υπό τον έλεγχο του κράτους.


7. Κρατικό μονοπώλιο στο εξωτερικό εμπόριο


Η επιδείνωση της κατάστασης του ελληνικού καπιταλισμού αντανακλάται στο γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια χώρα που εισάγει τα πάντα, ακόμα και αυτά που κατέχει σε αφθονία, όπως το ελαιόλαδο ή τα εσπεριδοειδή.


Η Ελλάδα παρ' όλα αυτά, διαθέτει σημαντικό φυσικό και ορυκτό πλούτο και έχει έναν υψηλό δείκτη μόρφωσης και εξειδίκευσης, σε σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομίας. Στο πλαίσιο μιας κοινωνικοποιημένης, σχεδιασμένης οικονομίας, θα μπορούσε να αναπτύξει με σχετικά γοργούς ρυθμούς τη γεωργία και τη βιομηχανία, καρπωνόμενη σημαντικά οικονομικά ποσά που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις στην παραγωγή και την ανάπτυξη της παραγωγικότητας της εργασίας και ταυτόχρονα, να τροφοδοτήσουν προγράμματα κοινωνικής πολιτικής.


Για να γίνουν τα αναγκαία βήματα σε αυτή την κατεύθυνση, η αριστερή κυβέρνηση πρέπει να κοινωνικοποιήσει τις μεγάλες εξαγωγικές και εισαγωγικές εταιρείες και να επιβάλει το κρατικό μονοπώλιο στο εξωτερικό εμπόριο. Το κρατικό μονοπώλιο στο εξωτερικό εμπόριο είναι ένα μέτρο ζωτικής σημασίας για την διασφάλιση της σχεδιασμένης οικονομίας απέναντι στην απειλή της διείσδυσης και της κυριαρχίας του ξένου κεφαλαίου. Η απαλλαγή από τα καπιταλιστικά υπερκέρδη και η σταδιακή αύξηση της παραγωγικότητας σαν αποτέλεσμα των ανώτερων μεθόδων της σχεδιασμένης οικονομίας, θα μπορέσει να κάνει τα ελληνικά προϊόντα φθηνότερα και πιο ανταγωνιστικά στην παγκόσμια αγορά.


8. Μέτρα άμεσης εξοικονόμησης πόρων από τις σπατάλες του καπιταλισμού και ταυτόχρονης ανόρθωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων


Η κατάργηση των Μνημονίων και η βαριά φορολογία στο κεφάλαιο και τον πλούτο, δεν μπορούν να οδηγήσουν από μόνα τους στην αποφασιστική βελτίωση του επιπέδου ζωής των εργατικών μαζών. Η εξεύρεση των αναγκαίων εσόδων και πόρων για να εφαρμοστούν μέτρα που θα αλλάξουν ριζικά την κατάσταση αυξανόμενης εξαθλίωσης των μαζών μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την πραγματοποίηση του προαναφερόμενου σχεδίου εγκαθίδρυσης μιας κοινωνικοποιημένης, σχεδιασμένη οικονομίας. Όμως η απόκτηση από τις κοινωνικοποιήσεις των ικανών πόρων που θα εξασφαλίσουν μια αποφασιστική βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο των μαζών, θα απαιτήσει έναν ορισμένο χρόνο. Χρειάζεται λοιπόν να εφαρμοστεί μια δέσμη μέτρων άμεσης απόδοσης, για να χρηματοδοτηθεί η ανόρθωση του τσακισμένου βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.


Αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι:


• Διαμόρφωση των αποδοχών όλων των διοικητικών στελεχών του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών του στρατού, των σωμάτων ασφαλείας και των δικαστών, των μελών της κυβέρνησης, του Προέδρου της Δημοκρατίας, των βουλευτών και των Δημάρχων, στο ύψος του μισθού ενός ειδικευμένου εργάτη. Εξάλειψη των «εξόδων παραστάσεως», των ειδικών αποζημιώσεων, των «μυστικών κονδυλίων» και όλων των άλλων κρυφών κρατικών προνομίων των υψηλόβαθμων κρατικών υπαλλήλων και στελεχών.


• Αναστολή μέχρι να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης κάθε δαπάνης για τον στρατό εκτός των νέων μειωμένων δαπανών για μισθοδοσία προσωπικού και των δαπανών που θα κρίνει απόλυτα απαραίτητες μια επιτροπή αποτελούμενη από μέλη της κυβέρνησης, εκλεγμένους εκπροσώπους των φαντάρων και των κατώτερων αξιωματικών και εκπροσώπους της Πανελλαδικής Επιτροπής Εργατικού Ελέγχου.


• Πλήρης δήμευση των περιουσιακών στοιχείων όσων ευθύνονται για σκάνδαλα διαφθοράς και διασπάθισης του κρατικού χρήματος. Χρειάζεται να απαλλοτριωθεί και να αξιοποιηθεί για τις κοινωνικές ανάγκες ολόκληρη η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία. Τα έσοδα από αυτό το μέτρο μπορούν να διοχετεύονται άμεσα στην Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια και την Κοινωνική Ασφάλιση.


• Να γίνει πλήρης χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, να επιβληθεί η απο-δημοσιοϋπαλληλοποίηση των κληρικών, με χρήση από την πλευρά τους των δικαιωμάτων που θα απολαμβάνουν οι άνεργοι (αυξημένο επίδομα ανεργίας για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία, ιατροφαρμακευτική κάλυψη κλπ) μέχρι να εξασφαλίσουν τη δυνατότητα να συντηρούνται από τις εθελοντικές εισφορές των θρησκευόμενων πολιτών ή από άλλο επάγγελμα της αρεσκείας τους.


Η σταδιακή εισροή πόρων από τις κοινωνικοποιήσεις, σε συνδυασμό με τα μέτρα εξοικονόμησης δαπανών από τις καπιταλιστικές σπατάλες, τη διαγραφή του χρέους και τις φορολογικές αλλαγές που αναλύσαμε πιο πριν, μπορούν να χρηματοδοτήσουν με επάρκεια την ανόρθωση του σημερινού καταβαραθρωμένου επιπέδου ζωής της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και να κάνουν πραγματικότητα τα ακόλουθα μέτρα:


α) Κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Δουλειά με πλήρη δικαιώματα και ενιαίο ωράριο για όλους τους εργαζόμενους, γηγενείς και μετανάστες, που θα καθορίζει η Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου.


β) Δημιουργία Ενιαίου Ασφαλιστικού Ταμείου Μισθωτών που θα εγγυάται την παροχή αξιοπρεπούς σύνταξης και πλήρους ιατροφαρμακευτικής κάλυψης για όλους τους εργαζόμενους και τους άνεργους. Η χρηματοδότησή του πρέπει να είναι διμερής, με εισφορές μόνο από κράτος και εργοδοσία. Διοίκηση του νέου ταμείου από εκλεγμένους εκπροσώπους των εργαζομένων και της κυβέρνησης. Ορθολογικός καθορισμός νέων μειωμένων ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, στη βάση της νέας πραγματικότητας που θα διαμορφώσει η σχεδιασμένη οικονομία με την απαραίτητη έγκριση της Πανελλαδικής Επιτροπής Εργατικού Ελέγχου.


γ) Κατάργηση της ιδιωτικοποιημένης Παιδείας, Υγείας και Ασφάλισης. Η άθλια κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων που απειλεί τη ζωή χιλιάδων φτωχών ανθρώπων κάνει επιβεβλημένη την εξεύρεση δραστικών λύσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ανάγκη την άμεση απαλλοτρίωση των μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών παροχής υπηρεσιών Υγείας.


δ) Οι μισθοί στο κράτος και τον ιδιωτικό τομέα, οι συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα πρέπει σε πρώτη φάση να αυξηθούν όσο απαιτείται για να περάσουν όλοι οι εργαζόμενοι, οι απόμαχοι της δουλειάς και οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη την στήριξη των κρατικών επιδομάτων εντός των ορίων μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπως θα τα προσδιορίσει η Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου.


ε) Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή στους νέους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματα. Αυτό σημαίνει ότι το ύψος τους πρέπει να αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τη διακύμανση των τιμών στα είδη βασικής κατανάλωσης για μια εργατική οικογένεια, με κριτήρια που θα καθορίζει η Πανελλαδική Επιτροπή Εργατικού Ελέγχου. Το νομισματικό σύστημα πρέπει να είναι κατά το δυνατόν σταθερό. (δική μας προσθήκη)


ζ) Άμεση κάλυψη των επειγόντων κενών χρηματοδότησης στην Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια και την Κοινωνική Ασφάλιση κατόπιν συγκεκριμένης τεκμηριωμένης και κοστολογημένης εκτίμησης που θα κάνουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των εργαζόμενων σε αυτές τις κρατικές υπηρεσίες. Κατάρτιση ενός συγκεκριμένου οικονομικού πλάνου για τον ταχύτερο δυνατό διπλασιασμό των δαπανών για Παιδεία - Υγεία - Πρόνοια - Κοινωνική ασφάλιση - Εργατική Κατοικία και τη γενναία χρηματοδότηση της Πολιτιστικής δημιουργίας και προγραμμάτων μαζικού λαϊκού Αθλητισμού.


9. Για ένα νέο, σοσιαλιστικό Σύνταγμα - για μια νέα αληθινά δημοκρατική εξουσία!


Το κράτος δεν είναι μια ουδέτερη κοινωνικά δύναμη, ένας «δημόσιος τομέας», μια «δημόσια διοίκηση». Είναι ένα όργανο καταπίεσης της εργατικής τάξης και του λαού στα χέρια της άρχουσας τάξης. Η σημερινή μορφή πολιτεύματος, η σημερινή «δημοκρατία», είναι η αστική δημοκρατία, που αποτελεί τον καλύτερο δυνατό τρόπο διακυβέρνησης και κυριαρχίας για την αστική τάξη στους δοσμένους ταξικούς συσχετισμούς. Ο εργαζόμενος λαός δεν μπορεί να κατακτήσει μια δημοκρατία που θα προωθεί και θα προασπίζει τα δικά του συμφέροντα, χωρίς να αντικαταστήσει την σημερινή καπιταλιστική «δημοκρατία» με τη σοσιαλιστική δημοκρατία των εργαζομένων.


Η αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να καταργήσει τον γραφειοκρατικό, σπάταλο, διεφθαρμένο και αυταρχικό αστικό κρατικό μηχανισμό και να ιδρύσει τη νέα εξουσία των εργαζόμενων. Για να θεμελιώσει αυτή τη νέα εξουσία, πρέπει να λάβει τα ακόλουθα βασικά μέτρα:


α) Να υποστηρίξει και να προτείνει προς έγκριση από το λαό με δημοψήφισμα, ένα νέο Σύνταγμα που θα κατοχυρώνει:


• σαν οικονομικό μοντέλο την κοινωνικοποιημένη, δημοκρατικά σχεδιασμένη οικονομία


• σαν πολίτευμα την εργατική, σοσιαλιστική δημοκρατία


• την υποχρέωση των λαϊκών αντιπροσώπων να δίνουν τακτικό απολογισμό στους εκλογείς και το δικαίωμα ανάκλησής τους από το εκλογικό τους σώμα ανά πάσα στιγμή


• τη συγχώνευση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας σε ένα εκλεγμένο και ανακλητό συμβούλιο του εργαζόμενου λαού, που θα ψηφίζει νόμους και θα εργάζεται για την εφαρμογή τους


• εκλογή αυτού του σώματος σε διετή θητεία, στη βάση του καθολικού εκλογικού δικαιώματος και του πολυκομματισμού, με ένα εκλογικό σύστημα που θα προβλέπει αυξημένη αντιπροσώπευση για εκλογικές περιφέρειες με εργατική σύνθεση και θα συμπεριλαμβάνει εκλεγμένους και ανακλητούς εκπροσώπους των εργατών από όλους τους βασικούς βιομηχανικούς κλάδους


• πραγματική Τοπική Αυτοδιοίκηση μέσα από το πέρασμα της εξουσίας των δημοτικών αρχών στα ανά διετία εκλεγμένα με βάση το καθολικό εκλογικό δικαίωμα λαϊκά συμβούλια, που θα τα συναποτελούν εκπρόσωποι των συνοικιών και των εργαζόμενων από τις κατά τόπους παραγωγικές και οικονομικές μονάδες.


β) Τη συνολική αναμόρφωση του στρατού με τα ακόλουθα μέτρα:


• Πλήρη συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους στρατιώτες και τους κατώτερους αξιωματικούς.


• Οι εκλεγμένες και ανακλητές επιτροπές στρατιωτών και κατώτερων αξιωματικών να αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα που αφορούν τη μονάδα.


• Εκλογή και δικαίωμα ανάκλησης όλων των αξιωματικών από τους στρατιώτες. Μέτρα βελτίωσης της ζωής στις μονάδες (υγιεινή, διατροφή, επαρκείς άδειες) και αύξηση του μισθού του φαντάρου στο ύψος του επιδόματος ανεργίας.


• Επαρκής εκπαίδευση στα όπλα καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας.


• Όχι στον επαγγελματικό στρατό. Θητεία με εκπαίδευση στα όπλα όλου του εργαζόμενου λαού, σαν εγγύηση για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών του.


• Αμοιβή όλων των αξιωματικών με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη.


• Πλαισίωση του στρατού από στρατιωτικά αποσπάσματα των εργατικών οργανώσεων που θα εκπαιδευτούν στα στρατόπεδα με έξοδα του κράτους.


γ) Τη ριζική αναμόρφωση των σωμάτων ασφαλείας:


• Κατάργηση όλων των ειδικών δυνάμεων καταστολής και αστυνόμευσης των αγώνων του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.


• Απαγόρευση παρουσίας των σωμάτων ασφαλείας στους χώρους στους οποίους διεξάγεται πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα και επέκταση του ασύλου σε όλους τους εκπαιδευτικούς και εργασιακούς χώρους.


• Κατάργηση κάθε αυτοδιοίκητου των σωμάτων ασφαλείας. Υπαγωγή τους στον έλεγχο των μαζικών οργανώσεων του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας και μετατροπή τους σε πολιτοφυλακές, με εκ περιτροπής συμμετοχή σε αυτές επίλεκτων μελών των μαζικών εργατικών οργανώσεων και της νεολαίας. Καθορισμός του προγράμματος εκπαίδευσής τους από εκλεγμένη επιτροπή εκπροσώπων από τις μαζικές οργανώσεις.


δ) Ριζικές αλλαγές στη δικαστική εξουσία:


• Κατάργηση των μισθολογικών προνομίων των δικαστών, αμοιβές στο ύψος ενός ειδικευμένου εργάτη.


• Εκλογή των δικαστών απευθείας από το λαό.


• Εφαρμογή ενός προγράμματος μαζικής λαϊκής επιμόρφωσης πάνω σ' ένα αναμορφωμένο και εκσυγχρονισμένο Δίκαιο σύμφωνο με τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού.


ε) Δομικές αλλαγές στη λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών και οργανισμών:


• Σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς διοίκηση από εκλεγμένα και ανακλητά όργανα που θα αποτελούνται από εκπροσώπους των μαζικών συνδικαλιστικών οργανώσεων της εργατικής τάξης, της εκλεγμένης κυβέρνησης και των ίδιων των υπαλλήλων αυτών των υπηρεσιών και οργανισμών.


• Ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων να είναι ΙΣΟΣ (δική μας αλλαγή) με το μισθό του βιομηχανικού εργάτη.


10. Θα μας πολεμήσουν αδυσώπητα – Οι θυσίες είναι αναπόφευκτες. Ασπίδα η διεθνιστική πολιτική και η διεθνής εργατική αλληλεγγύη στον αγώνα για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!


Η εφαρμογή αυτού του προγράμματος θα σημάνει την έναρξη ενός πολύπλευρου πολέμου από το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο. Στο πλαίσιο αυτού του αναπόφευκτου πολέμου, ένα ορισμένο διάστημα μεγάλων πληθωριστικών πιέσεων και ελλείψεων ορισμένων - ακόμα και βασικών - αγαθών διαβίωσης, αλλά και αγαθών προηγμένης τεχνολογίας είναι αναπόφευκτο, μέχρι την εξάπλωση του σοσιαλιστικού παραδείγματος σε περισσότερες αναπτυγμένες χώρες. Όμως σε αυτό το διάστημα, η σχεδιασμένη οικονομία και η έμπρακτη διεθνιστική αλληλεγγύη της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας εργατικής τάξης θα γίνουν «ασπίδα» ώστε κανένας εργαζόμενος να μην πεινάσει, να μην κρυώσει, να μην μείνει άστεγος και να μπορεί να απολαμβάνει τα βασικά αγαθά της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ότι άλλο συνιστά ένα μίνιμουμ, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.


Το τίμημα των δυσκολιών της περιόδου αυτής θα είναι πολύ μικρό μπροστά στο επίτευγμα της θεμελίωσης μιας κοινωνικοποιημένης, δημοκρατικά σχεδιασμένης οικονομίας και μιας νέας κοινωνίας, όπου οι σημερινοί εκμεταλλευτές και όλα τα παρασιτικά και αυταρχικά εξαρτήματα της κυριαρχίας τους θα έχουν εξαλειφθεί, με ένα πρώτο αποφασιστικό και πραγματικό βήμα προς την πρόοδο και την ευημερία να έχει ήδη πραγματοποιηθεί.


Η τρόικα και το κεφάλαιο έχουν μεγάλη δύναμη, αλλά η ευρωπαϊκή και παγκόσμια εργατική τάξη είναι ακόμα πιο ισχυρή. Στο πρόσωπό της η αριστερή κυβέρνηση θα βρει τον πιο πιστό και αποτελεσματικό της σύμμαχο. Η βέβαιη απόπειρα επιβολής νομισματικής και γενικότερα οικονομικής ασφυξίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την έναρξη μιας μεγάλης διεθνούς εκστρατείας αλληλεγγύης για τη σοσιαλιστική Ελλάδα, στο πλαίσιο της οποίας το διεθνές εργατικό κίνημα θα πιέσει τις αστικές κυβερνήσεις να σταματήσουν τα οικονομικά, στρατιωτικά και διπλωματικά αντίποινα και θα συγκεντρώσει χρήματα και αναγκαία είδη για την επιβίωση του ελληνικού εργαζόμενου λαού στον οικονομικό πόλεμο που θα υποστεί. Ταυτόχρονα, η ελληνική αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να παράσχει κάθε υλική ή άλλη στήριξη στα κόμματα και τα κινήματα που παλεύουν στην Ευρώπη και τον κόσμο για την ανατροπή του καπιταλισμού και τη νίκη του σοσιαλισμού.


Η αριστερή κυβέρνηση πρέπει να πολιτευθεί στο διεθνές πεδίο ριζικά διαφορετικά από τις ως σήμερα συντηρητικές, αστικές ελληνικές κυβερνήσεις. Η αρχή της νέας «εξωτερικής» πολιτικής της χώρας πρέπει να είναι η αντίληψη ότι ο πιο πιστός σύμμαχος της σοσιαλιστικής Ελλάδας είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι παγκόσμια, ανεξάρτητα από χώρα και φυλή.


Θεμέλιος λίθος στην πολιτική της κυβέρνησης πρέπει να είναι η δραστήρια επιδίωξη να επεκταθεί το επαναστατικό σοσιαλιστικό παράδειγμα της Ελλάδας και να κερδίσει έδαφος μέσα από την πάλη των εργαζόμενων στα Βαλκάνια, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο. Η κυβέρνηση πρέπει να λάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που θα στέλνουν ένα επαναστατικό μήνυμα διεθνιστικού αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και αντίστασης στον ιμπεριαλισμό.


Τα άμεσα μέτρα και οι άμεσες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για μια τέτοια διεθνιστική πολιτική πρέπει να είναι τα ακόλουθα:


α) Αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και εκδίωξη των αμερικάνικων βάσεων από τη χώρα. Το ΝΑΤΟ δεν είναι απλά ένας στρατιωτικός μηχανισμός. Είναι η στρατιωτική έκφραση του καπιταλισμού της εποχής των μονοπωλίων, δηλαδή του ιμπεριαλισμού. Είναι ένα σύμπλεγμα διοικητικών και πολιτικών θεσμών, που δεμένοι με χιλιάδες νήματα με τους ντόπιους μηχανισμούς της αστικής τάξης, σκοπό έχουν τη συντριβή του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς και την υπεράσπιση του καπιταλισμού. Η έξοδος από το ΝΑΤΟ δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής. Είναι ζήτημα που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζόμενων και της επαναστατικής της πορείας. Παραμονή στο ΝΑΤΟ σημαίνει παροχή χρόνου και χώρου από την κυβέρνηση για την προετοιμασία αντεπαναστατικών, υπονομευτικών ενεργειών και πραξικοπημάτων εναντίον της.


β) Η εφαρμογή του προγράμματος ανατροπής του καπιταλισμού συνεπάγεται αυτονόητα τη σύγκρουση με την καπιταλιστική ΕΕ και τους θεσμούς της και αναπόφευκτα, την έξοδο από αυτή. Η αστική κλίκα που διοικεί την ΕΕ σύμφωνα με τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών και των ευρωπαϊκών πολυεθνικών δεν μπορεί να ανεχθεί έστω και την υπόνοια εφαρμογής ενός σχεδίου εγκαθίδρυσης κοινωνικοποιημένης, σχεδιασμένης οικονομίας στην Ελλάδα. Από τη φύση της η εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος έρχεται σε σύγκρουση με το οικοδόμημα της ΕΕ, που είναι φτιαγμένο σύμφωνα με τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου. Βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα και το γράμμα των ιδρυτικών πράξεων, των Συνθηκών, των κανόνων και των επίσημων συμφωνιών της ΕΕ που προασπίζουν τον καπιταλισμό και την «ελεύθερη αγορά».


Σε κάθε της βήμα η αριστερή κυβέρνηση πρέπει να βροντοφωνάζει στους λαούς ότι στόχος της δεν είναι η αντιδραστική εθνική απομόνωση. Η «οικοδόμηση του σοσιαλισμού μόνο μέσα στα όρια της Ελλάδας» είναι μια αντιδραστική ουτοπία. Ο σοσιαλισμός είναι ένα σύστημα κοινωνικής και οικονομικής αρμονίας και ευημερίας. Σε συνθήκες πλήρους κυριαρχίας της παγκόσμιας αγοράς, όπου έχει δημιουργηθεί αντικειμενικά ένας ανεπτυγμένος διεθνής καταμερισμός εργασίας, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί επαρκώς με τις παραγωγικές δυνάμεις μιας μόνης χώρας. Για τη στέρεη και πλήρη οικοδόμησή του σοσιαλισμού απαιτείται η συνένωση των παραγωγικών δυνάμεων πολλών μαζί αναπτυγμένων χωρών.


Αυτό που αποδεικνύει η παρούσα βαθιά κρίση στην Ευρωζώνη, είναι ότι ο καπιταλισμός εξαιτίας των αντιφάσεων και των τρομερών ανταγωνισμών που αναπτύσσονται στους κόλπους του, είναι οργανικά ανίκανος να φέρει σε πέρας την ιστορικά προοδευτική διαδικασία ενοποίησης της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η μόνη δύναμη που μπορεί να επιτελέσει αυτό το καθήκον είναι η ευρωπαϊκή εργατική τάξη, κάτω από τη σημαία του σοσιαλισμού.


Η αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει υπομονετικά και δραστήρια να υπερασπίσει και να προωθήσει την υπόθεση της Ευρώπης των εργαζόμενων και του σοσιαλισμού! Μιας αδελφωμένης Ευρώπης, που πρέπει να θεσμοθετήσει νέες Συνθήκες, ικανές να εγγυώνται όχι απλά μια ένωση διακίνησης εμπορευμάτων και ένα κοινό νόμισμα, αλλά έναν κοινό σχεδιασμό των παραγωγικών δυνάμεων για το αμοιβαίο όφελος των ευρωπαϊκών λαών. Να παλέψει και να εργαστεί διεθνώς για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!


Η αριστερή κυβέρνηση πρέπει να διοργανώσει διεθνή συνέδρια για το συντονισμό του κοινού αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό στα Βαλκάνια και την Ευρώπη και να λάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για την ίδρυση από τις μαζικές εργατικές οργανώσεις και κόμματα ολόκληρου του κόσμου, της νέας 4ης Διεθνούς (δική μας αλλαγή)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ, ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

EPΓATEΣ - AΓPOTEΣ ENΩMENOI ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ/ΕΕ/ΔΝΤ

 

EPΓATEΣ - AΓPOTEΣ ENΩMENOI

OXI KATEΔAΦIΣH THΣ KOINΩNIKHΣ AΣΦAΛIΣHΣ

Kατεδαφίστε την Kυβέρνηση / EE και ΔNT

 

Ο πανελλαδικός παλλαϊκός ξεσηκωμός της 4 Φεβρουαρίου, έδειξε για τα καλά πως ο λαός μας ούτε νικημένος είναι, ούτε έχει παραιτηθεί στη μοίρα του και στα νύχια των αρπακτικών του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

Οι αγρότες, οι εργάτες, οι επαγγελματίες, οι άνεργοι, δήλωσαν ξεκάθαρα πως το ασφαλιστικό-καρμανιόλα δεν πρόκειται να περάσει. Ούτε το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου, που ξεθεμελιώνει την ύπαιθρο και διαλύει τα επιστημονικά και άλλα ελεύθερα επαγγέλματα, ούτε οι εξωφρενικές επιπλέον απαιτήσεις των δανειστών-τοκογλύφων, που ζητούν ακόμη μεγαλύτερα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, ακόμη χαμηλότερη «εθνική σύνταξη», μαχαίρι ακόμη και στις κύριες συντάξεις.

H αγροτιά,  τρεις βδομάδες στα μπλόκα, έδωσε, δίνει και κλιμακώνει την μάχη της, σε κάθε μικρό και μεγάλο χωριό, σε κάθε πόλη της περιφέρειας, βουλιάζοντας την Ελλάδα με μια πρωτοφανή κινητοποίηση, που κατέδειξε το πλήρες αδιέξοδο αυτής της κυβέρνησης, την αδυναμία της να εφαρμόσει όσα εξαγγέλλει. Αυτό το αδιέξοδο της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου,  συμπίπτει με την απουσία άμεσης εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης για το σύστημα. Ούτε ο Μητσοτάκης  με  ή χωρίς το ξεροπόταμο του Θεοδωράκη και το υπόλειμμα ΠΑΣΟΚ της Φώφης και τον φαιδρό Λεβέντη   είναι σε θέση, για την ώρα, να φτιάξουν ένα κυβερνητικό σχήμα που να επιβάλει τα μέτρα-σφαγείο σε φτωχούς αγρότες, επαγγελματίες  κι εργάτες.

 Ο λαός έχει τη δύναμη στα χέρια του και πρέπει να την χρησιμοποιήσει!

Σε αυτήν τη μάχη, οι αγρότες παλεύουν για την ανατροπή του ασφαλιστικού, που περνάει μέσα από την ανατροπή της ίδιας της ψευτο-αριστερής κυβέρνησης, που συκοφαντεί και ξευτελίζει κάθε έννοια Αριστεράς. Δεν πρέπει να ξεχνούν ποιοι είναι οι εχθροί τους και ποιοι οι σύμμαχοί τους στη μάχη:

Εχθροί δεν είναι μόνο η ψευτο-αριστερή κυβέρνηση, αλλά και η Δεξιά αντιπολίτευση, της Μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας, που αν ήταν στα πράγματα, ήδη θα είχε υπογράψει οτιδήποτε της έβαζαν μπροστά της οι τοκογλύφοι δανειστές, οδηγώντας σε ερήμωση το ελληνικό χωριό.

Εχθροί της αγροτιάς, είναι και αυτοί που τώρα της παριστάνουν τον «φίλο», οι διπρόσωποι φασίστες της Χρυσής Αυγής, που όχι μόνο σφάζουν μετανάστες και όσους διαφωνούν μαζί τους, αλλά έχουν δείξει 3,5 χρόνια τώρα μέσα στη Βουλή, πως είναι οι μεγαλύτεροι δούλοι των αφεντικών. Αν είχαν τη δύναμη, δεν θα επισκεπτόντουσαν τα μπλόκα, αλλά θα τα διέλυαν, όπως προστάζουν οι ανάγκες του κεφαλαίου. Να μην τους δώσουμε αυτή τη δύναμη, να τους τσακίσουμε σε κάθε  γειτονιά, σε κάθε πόλη και χωριό!

Εχθροί της αγροτιάς, είναι και όσοι θέλουν να την πείσουν να κάνει πίσω, να λιποψυχήσει την πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, να την σύρουν σε ένα «διάλογο» με προκαθορισμένα καταστροφικά αποτελέσματα.

Οι σύμμαχοι της αγροτιάς, όμως, είναι πιο πολλοί, είναι η πλειοψηφία του λαού.

Είναι πρώτα και κύρια η εργατική τάξη, η εργατιά της πόλης και του χωριού, οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες κάθε κλάδου παραγωγής, μαζί και το 1.500.000 των ανέργων, που τα χρόνια των μνημονίων έχουν υποστεί τα χειρότερα, χωρίς να έχουν λυγίσει. Είναι αυτοί που έχουν την εμπειρία, από τους μεγαλειώδεις εργατικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων, για να μπούνε μπροστά στη μάχη, να οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα στη νίκη.

Είναι τα στρώματα των μικρομεσαίων επαγγελματιών, που τώρα πλήττονται και ξεσηκώνονται ενάντια στη διάλυση της ζωής, που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τις ίδιες παράλογες ασφαλιστικές και φορολογικές απαιτήσεις με τους αγρότες.

Η νίκη ενάντια στην κυβέρνηση, ενάντια στους δανειστές, τα μνημόνια, την κοινωνική καταστροφή που επιβάλλει το σύστημά τους, μπορεί να έρθει μέσα από τον συνδυασμό της πάλης της υπαίθρου με την πόλη. Χαιρετίζουμε την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα. Καταγγέλουμε την φοβισμένη κυβέρνηση, που τρέμει να δει τα τρακτέρ μπροστά στη Βουλή και με επικλήσεις… του Κ.Ο.Κ. τους απαγορεύει την είσοδο στην πρωτεύουσα.

Καλούμε κάθε εργάτη, άνεργο, επαγγελματία, κάθε νεολαίο, να πάρoυν μέρος στην κινητοποίηση των αγροτών μπροστά στη Βουλή, την Παρασκευή και Σάββατο 12 και 13 Φεβρουαρίου. Να παλέψουν δίπλα στη φτωχή αγροτιά, που ο αγώνας της ενάντια στην αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση είναι και δικός τους αγώνας.

 

  • Nα αποσυρθεί το αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Γενική πολιτική απεργία διαρκείας αν τολμήσουν να φέρουν για ψήφιση το αντι-ασφαλιστικό έκτρωμα ή οποιαδήποτε «διορθωμένη» εκδοχή του!
  • H κοινωνική ασφάλιση είναι στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
  • Όχι στη φορομπηξία για χάρη των τοκογλύφων δανειστών.
  • Kατάργηση των Μνημονίων - διαγραφή του ληστρικού χρέους.
  • Eθνικοποιήσεις των στρατηγικών τομέων της βιομηχανίας, των τραπεζών, μεταφορών, λιπασμάτων και φαρμάκων.
  • Αναδιοργάνωση της οικονομίας σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού, σε σοσιαλιστικές βάσεις κι όχι για τα κέρδη μια φούχτας μεγαλοκαρχαριών του κεφαλαίου, με μια κυβέρνηση κι εξουσία των εργατών σε συμμαχία με την φτωχολογιά της πόλης και της υπαίθρου!
  • Κάτω η ΕΕ των καπιτα-ληστών, των τοκογλύφων κι εκβιαστών! Κόκκινη Ευρώπη σοσιαλιστική!

 

11/2/2016

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Περισσότερα από 35 μπλόκα αγροτών, Δ.Ε.Α.

Περισσότερα από 35 μπλόκα αγροτών είναι στημένα σε όλη τη χώρα και τα τρακτέρ, που συμμετέχουν, πληθαίνουν συνέχεια.

 
 

Οι ώρες που κλείνουν οι εθνικές οδοί, τα τελωνεία και τα διόδια γίνονται όλο και περισσότερες, οι καταλήψεις σε Περιφέρειες, ΟΓΑ και άλλες υπηρεσίες είναι στην ημερήσια διάταξη, σχεδιάζονται κι άλλες και δεν υπάρχει κανένα λαϊκό στρώμα που να διαμαρτύρεται και να εναντιώνεται στις κινητοποιήσεις των αγροτών.
Στα χωριά υπάρχει απόλυτη συμφωνία με τις κινητοποιήσεις. Οι φορτηγατζήδες, που παλιότερα κοντράρονταν με αντίστοιχα μπλόκα, γιατί εμποδίζονταν να κυκλοφορήσουν, είναι μαζί με τους αγρότες και με δικά τους αιτήματα.
Η κυβέρνηση, με το ασφαλιστικό-λαιμητόμο που προωθεί, κατάφερε το ακατόρθωτο: να ενώσει με τους αγρότες ακόμα και τους «γραβατωμένους» δικηγόρους, γιατρούς και μηχανικούς. Στην Κομοτηνή και στα Μεσόγεια, δικηγόροι, μηχανικοί κι αγρότες ένωσαν τη διαμαρτυρία τους. Στην Άρτα και αλλού οργανώθηκαν κοινές συσκέψεις φορέων, που θίγονται μέχρι εξαφανίσεως από το αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο.
Εργαζόμενοι του ΟΓΑ, στην κινητοποίησή τους στη Θεσσαλονίκη, απευθύνθηκαν και στους αγρότες, ενώ πλήθος σωματείων, επιμελητηρίων κ.ά., που σχετίζονται με τον αγροτικό χώρο, βγάζουν ψηφίσματα συμπαράστασης (Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων ΥΠΑΑΤ, ΠΕΓΔΥ, ΓΕΩΤΕΕ κλπ).
Η κινητοποίηση όταν εμφανίστηκε ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην Κομοτηνή, που δεν μπορούσε να ξαναβγεί από το κτίριο όπου βρισκόταν, η εντυπωσιακά μεγάλη κινητοποίηση στα εγκαίνια της έκθεσης Agrotica στη Θεσσαλονίκη, το μπλοκάρισμα του Κουρουμπλή στη Βιάννο Κρήτης από διαμαρτυρόμενους αγρότες, όλες αυτές οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν δείχνουν να κοπάζουν. Κάθε άλλο μάλιστα.
Οι συσκέψεις στα μπλόκα είναι τακτικές και μαζικές και η διαπίστωση είναι πως μόνο η κλιμάκωση μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη.
Το «χαρτί» του διαλόγου δεν αποδείχτηκε ατού για την κυβέρνηση, αφού είναι απολύτως σαφές ότι είναι προσχηματικός. Έτσι, το παλιότερο κόλπο με το διάλογο δεν έπιασε στους αγρότες, ακόμα κι όταν οι πιο φιλοκυβερνητικοί (π.χ. ο Θοδωρής Παπακωνσταντίνου, από την Πρωτοβουλία Αγροτών) προσπάθησαν να πάνε στο Μέγαρο Μαξίμου, οι αντιδράσεις κι η χλεύη των αγροτών ήταν τόσο έντονες, που τον… μάζεψαν πίσω.
Πολιτικά καθοδηγούμενες κινητοποιήσεις;
Είναι τόσο μεγάλη η επίθεση και τόσο εύλογες οι ισχυρές αντιδράσεις των αγροτών, που κανένα κόμμα δεν μπορεί να τις ελέγξει.
Η ΝΔ θέλει να τις σταματήσει στην πραγματικότητα, αφού ο νεοεκλεγής φιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι «ούτε με τα τρακτέρ-ούτε με τους δανειστές», όπως διαδίδει ψέματα. Η αλήθεια, γνωστή από το πρόσφατο παρελθόν, είναι πως συμπαρατάσσεται θερμά με τους δανειστές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να φέρει σε διάλογο τους αγρότες, να βρει «λύσεις» που δεν θα αντιτίθενται στις επιλογές των ΕΕ-ΔΝΤ και τραπεζών και να ενεργοποιήσει αντιδραστικά και ανταγωνιστικά αντανακλαστικά στην πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά μάταια. Πολλοί αγρότες δηλώνουν ότι «εμείς δεν είμαστε εναντίον της κυβέρνησης και δεν θέλουμε να τη ρίξουμε, αλλά, “άλλο αυτό” και άλλο η τερατώδης επίθεση που εξαπολύεται. Από τις κινητοποιήσεις μας δεν αποχωρούμε. Να μας βρει λύση και να πάρει πίσω το νομοσχέδιο, για να ξεκινήσει η συζήτηση». 
Η Χρυσή Αυγή, θεωρώντας ότι έχει μεγαλύτερες «ευκολίες» στα μικρομεσαία στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών, επιχείρησε στην Agrotica να καρπωθεί τον ξεσηκωμό των αγροτών. Όμως, είναι μειοψηφία, δεν εκφράζει τα αληθινά συμφέροντα των μικρομεσαίων αγροτών και όσο το εργατικό κίνημα είναι έτοιμο να εκραγεί αναλόγως, η Χρυσή Αυγή δεν έχει περιθώρια να εκληφθεί ως εναλλακτική ρεαλιστική λύση. 
Το ΚΚΕ κρατάει τις συνηθισμένες διαχωριστικές του κι έχει τα «δικά του μπλόκα», αλλά προς το παρόν το μέγεθος της κινητοποίησης εξασφαλίζει ενότητα. Ωστόσο, αν το ΚΚΕ καθοδηγούσε το σύνολο των μπλόκων δεν θα ξέφευγε από τις συμβολικές ενέργειες.
Η ΛΑΕ στηρίζει τις κινητοποιήσεις των αγροτών δηλωμένα και με ενεργή, προσπαθώντας να δημιουργηθεί η νικηφόρα και αποτελεσματική συμμαχία μικρομεσαίων αγροτών και εργαζομένων, ενάντια στις μνημονιακές επιλογές και κυβερνήσεις, για το κοινό συμφέρον

13 Feb. 2016

Τα άμεσα καθήκοντα των αγροτών είναι άμεσα καθήκοντα του εργατικού κινήματος

Τα άμεσα καθήκοντα των αγροτών είναι να προχωρήσουν στην συγκρότηση εκλεγμένης Επιτροπής με στόχο της την συνεργασία με τους εργαζόμενους και ανέργους που πρέπει να κατέβουν στο Σύνταγμα. Το ΠΑΜΕ διοργανώνει διασπαστικά την δική του συγκέντρωση στην Ομόνοια.

Η κοινή επιτροπή εργατών—αγροτών—ανέργων πρέπει να απευθύνει κάλεσμα στα μέλη του ΠΑΜΕ για κοινή δράση και συνέχεια του αγώνα με γενική πολιτική απεργία διαρκείας που να εξαπλωθεί παντού. Η Επιτροπή Εργατών-Αγροτών-Ανέργων πρέπει να υιοθετήσει τα ακόλουθα αιτήματα:


1. Απόσυρση του νομοσχεδίου για το αγροτικό και το ασφαλιστικό.
2. Ενιαίο μέτωπο με τα μέλη του ΠΑΜΕ και την εργατική τάξη.
3. Επανεξέταση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους από τους εργάτες και αγρότες.
4. Αποκατάσταση των εισοδημάτων που προκάλεσε η καπιταλιστική κρίση.
5. Άμεσα μέτρα για την ανεργία.
6. Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και εξέτασή του από την Επιτροπή Εργατών-Αγροτών-Ανέργων.


Το κίνημα των αγροτών από μόνο του είναι καταδικασμένο σε αποτυχία αν δεν το συνδράμουν η εργατική τάξη και οι άνεργοι σε ένα ενιαίο μέτωπο. Τόσο το ΠΑΜΕ όσο και οι αγρότες δεν έχουν καμιά πρόθεση να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση και να την αντικαταστήσουν με μια κυβέρνηση στηριγμένη στην Επιτροπή Εργατών-Αγροτών-Ανέργων. Το αίτημα αυτό όμως αρχίζει να γίνεται ζωτικό όσο θα υποχωρεί η μαχητικότητα των αγροτών και δεν τους ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας.


Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει, για την ακρίβεια έχουν σαπίσει, για να πέσει αυτή η κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και να αναδειχθεί μια νέα κυβέρνηση Εργατών-Αγροτών-Ανέργων που θα λύσει τα προβλήματα που προκάλεσε η αστική τάξη με το χρέος, τα μνημόνια και τον διεθνή οικονομικό έλεγχο.


Η νέα κυβέρνηση μπορεί να λύσει τα προβλήματα του χρέους και του τραπεζικού συστήματος προς όφελος των εργαζομένων και ανέργων.

Επαναλαμβάνουμε ότι χωρίς το Ενιαίο Μέτωπο και τα παραπάνω μεταβατικά αιτήματα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί καμιά πρόοδος στον αγώνα των αγροτών.

Οι αγρότες κατέβηκαν στην Αθήνα απροετοίμαστοι απ’ τις οργανώσεις τους για έναν μακρόχρονο αγώνα και επίσης απροετοίμαστοι για ένα κοινό μέτωπο με την εργατική τάξη, τους εργάτες και την μικρομεσαία τάξη. Κατέβηκαν χωρίς σαφή πολιτικό προσανατολισμό πως η κυβέρνηση αυτή πρέπει να πέσει άμεσα. Χωρίς την πτώση της κυβέρνησης και την αντικατάσταση από μια κυβέρνηση βασισμένη στις επιτροπές που θα πρέπει να επανασυγκροτήσουν στα πλαίσια ενός Ενιαίου Μετώπου οι αγρότες, εργαζόμενοι και άνεργοι, η κινητοποίησή των αγροτών δεν θα έχει κανένα πραγματικό αποτέλεσμα και θ’ αναγκασθούν να φύγουν άπρακτοι. Όσο το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, οι αριστερές δυνάμεις που έχουν απομείνει σε ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΕ και οι υπόλοιπες οργανώσεις της Αριστεράς δεν κατανοήσουν την αναγκαιότητα των νέων επιτροπών και τον σχηματισμό μιας κεντρικής Επιτροπής συντονισμού, δεν μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί καμιά πρόοδος προς την κατεύθυνση της ανατροπής της κυβέρνησης χωρίς να επωφεληθούν άλλα αστικά πολιτικά σχήματα.


Το 70% του «Όχι» επανέρχεται με μια νέα δυναμική από την οποία όμως λείπει η πολιτική προετοιμασία και ο προσανατολισμός προς μια νέα κυβέρνηση που δεν θα στηρίζεται στα παλιά πολιτικά σχήματα. Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Αυτό που λείπει είναι μόνο η πολιτική ηγεσία και η διάθεση των ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, προλεταριακών δυνάμεων που έχουν απομείνει σε ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΕ και στις άλλες αριστερές οργανώσεις. Πάνω απ’ όλα αυτή την στιγμή το αίτημα για μια νέα Επιτροπή (βασισμένη στις επιτροπές εργατών και αγροτών) είναι ζωτικό προκειμένου να συνεχισθεί ο αγώνας και να κηρυχθεί Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας.

13/2/2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Εργάτες – Αγρότες κοινός αγώνας

Να μην περάσει το νέο ασφαλιστικό

Συγκέντρωση – Διαδήλωση 

Παρασκευή 12 Φλεβάρη, 17:30 Πλατεία Καυθμώνος

Το Σαββατοκύριακο, ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, νεολαία, αγρότες, λαϊκά στρώματα έδωσαν στις 4 Φλεβάρη μια πρώτη, ηχηρή απάντηση στα σχέδια της κυβέρνησης για την ολοκληρωτική διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Η 24ωρη Γενική Απεργία σημείωσε σημαντική επιτυχία. Νέκρωσε η οικονομική δραστηριότητα και πλημμύρισαν οι δρόμοι. Η πετυχημένη απεργία και τα συλλαλητήρια της 4ης Φλεβάρη πρέπει να είναι μόνο η αρχή. Άμεσα πρέπει να πιέσουμε και να παρθεί απόφαση για κήρυξη 48ωρης Γενικής Απεργίας. Να μεγαλώσουμε, να σκληρύνουμε και να ενώσουμε το μέτωπο των εργατικών αγώνων, των αγροτικών μπλόκων, στην προοπτική κλιμάκωσης και συντονισμού για Γενική Απεργία Διαρκείας.

 –

Πρέπει να τους διώξουμε όλους, Νέους και Παλιούς Mνημονιακούς

Μαζί με το αντι–ασφαλιστικό νομοσχέδιο, οι αγώνες των εργαζομένων πρέπει να ρίξουν την άθλια κυβέρνηση του οσφυοκάμπτη Τσίπρα. Η κατρακύλα της νεομνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ δεν έχει τελειωμό. Ο Τσίπρας/ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί σε τυχάρπαστο τυχοδιώκτη, που όσο μένει στην κυβέρνηση, γίνεται «βασιλικότερος του βασιλέως» υπέρ των Μνημονίων, των Δανειστών και του ΝΑΤΟ.

Πρέπει ακόμα να σπάσουμε τη συντονισμένη επιχείρηση των ΜΜΕ, του μπλοκ των «Μένουμε Ευρώπη» και του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, των αντιδραστικών ηγεσιών σε επιμελητήρια, επαγγελματικούς συλλόγους κ.λπ. και της άθλιας ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Όλοι αυτοί θέλουν απαρέγκλιτη εφαρμογή των πιο βάρβαρων Μνημονίων, εξόντωση και σφαγή των μισθωτών, ανέργων, φτωχών και μεσαίων στρωμάτων. Βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας της ρεφορμιστικής πολιτικής, της μνημονιακής προδοσίας και άθλιας μετάλλαξής του, υφίσταται σήμερα τρομερές πιέσεις λόγω της «αξιολόγησης» (την οποία είχε αποδεχτεί από τον Φλεβάρη του 2015), της σύστασης ταμείου αποκρατικοποιήσεων, της διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης, των επιπλέον δημοσιονομικών μέτρων κ.ά. Όλοι αυτοί δεν είναι εναντίον των Μνημονίων (και ούτε βέβαια των δανειστών, της Ε.Ε./Ευρώ). Αλλά επιδιώκουν να επανέλθουν στην εξουσία οι «δικοί τους», οι παλιοί μνημονιακοί ή κάποια αντιδραστικότατη κυβέρνηση μνημονιακής «συνεργασίας».

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι, φτωχά λαϊκά στρώματα, οι αγωνιστές του εργατικού κινήματος κινήματος, πρέπει να μπούμε μπροστά. Να ανατρέψουμε αυτά τα σχέδια, που όσο μένει ο Τσίπρας στην εξουσία έρχονται πιο κοντά, σε όλο και χειρότερη εκδοχή.

 

Τα αντι-ασφαλιστικά μέτρα ως τώρα περιλαμβάνουν τα εξής:

1) Από 1.1.2016, το ΙΚΑ–ΕΤΑΜ μετονομάζεται σε Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλιση (ΕΦΚΑ), απορροφώντας τα υπάρχοντα Ταμεία. Θα είναι αυστηρά ανταποδοτικής ασφάλισης, οι παροχές θα συνδέονται αυστηρά με τις ατομικές εισφορές. Έτσι καταργείται κάθε κοινωνικός χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος.

2) Οι νέοι άθλιοι κανόνες θα ισχύουν ακόμη και για τους ήδη συνταξιούχους, όχι μόνο τους νεοασφαλισμένους. Αυτό συμβαίνει πρώτη φορά στις περίπου 25χρονες διαρκείς αντιασφαλιστικές επιθέσεις. Επανεξετάζονται οι καταβαλλόμενες συντάξεις και παροχές: όπου προκύπτουν μειώσεις, η όποια προστασία απ’ αυτές παύει μετά το 2018.

3) Οι επικουρικές συντάξεις παραμένουν σε ξεχωριστό ταμείο, όπου θα εφαρμοστεί η «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» («βιωσιμότητας»). Σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, αυτό θα φέρει γρήγορα την πλήρη κατάργηση και των επικουρικών.

4) Καταργείται το κατώτατο όριο σύνταξης. Οι συντάξεις γήρατος ήταν συνδεδεμένες με τα 20 Ημερομίσθια Ανειδίκευτου Εργάτη και προ–μνημονιακά (2009) θα έπρεπε οι συντάξεις γήρατος να μην είναι κάτω από 660 ευρώ. Ακόμα και ο νόμος Λοβέρδου όριζε μια κατώτατη σύνταξη. Με την εγκύκλιο Χαϊκάλη, το όριο έγινε 392,7 ευρώ – τώρα καταργείται τελείως, αφού δεν αναφέρεται πουθενά.

5) Οι προνοιακές παροχές (επιδόματα κατά της φτώχειας, ειδικών αναγκών, ανεργίας κ.λπ.)διαχωρίζονται από τις ασφαλιστικές και δεν θα αντιστοιχούν σε ασφαλιστικές εισφορές. Θα δίνονται με διάφορα κριτήρια (εισοδηματικά–περιουσιακά–φορολογικά), δηλαδή όχι σε όλους και όχι ολόκληρες. Ανά πάσα θα μπορούν να μειωθούν ή καταργηθούν. Το ΕΚΑΣ (η περικοπή του έχει ήδη αρχίσει) θα δίνεται μέχρι το 2019, με αυξημένες προϋποθέσεις, πριν καταργηθεί.

6) Από 1.1.2016, η σύνταξη θα υπολογίζεται ως άθροισμα «εθνικής» και «ανταποδοτικής». Η «εθνική» δεν θα χρηματοδοτείται από τις ασφαλιστικές εισφορές, αλλά από τον προϋπολογισμό – δηλαδή θα είναι μια «προνοιακή παροχή». Η πλήρης «εθνική» σύνταξη ορίζεται στα 384 ευρώ, που θα δικαιούνται μόνο όσοι έχουν 40 έτη ασφάλισης στα 62 έτη, 15 έτη ασφάλισης στα 67 έτη ή αναπηρική σύνταξη (ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 80%). Διαφορετικά, τα 384 ευρώ μειώνονται. Η «ανταποδοτική» δεν έχει κατώτατο όριο (αφού υπολογίζεται βάσει ατομικών εισφορών).

Tα τελικά μέτρα, μετά το θέατρο της «διαπραγμάτευσης», θα είναι ακόμα χειρότερα. Έτσι, μια σύνταξη μετά το 2016 μπορεί να είναι μόλις μερικές δεκάδες ευρώ, ενδεχομένως προσαυξημένα κατά μέρος της «εθνικής» σύνταξης… Όλα δείχνουν ότι υπό την καθοδήγηση Ε.Ε. και Μνημονιακών, παλιών και νέων, πάμε σε συντάξεις 100–200 ευρώ! Παράλληλα, η τρομερά μεγάλη αύξηση των εισφορών για αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, «μπλοκάκια» κ.λπ. (μαζί με την υπερφορολόγηση) εξανεμίζουν όλο το εισόδημά τους, ιδιαίτερα των κατώτερων και πιο φτωχών απ’ αυτά τα στρώματα.

Εργαζόμενοι, Άνεργοι, Νέοι, Φτωχά Λαϊκά Στρώματα,

Με τη δική μας παρέμβαση στις εξελίξεις, πρέπει να φράξουμε τον δρόμο και στους νεομνημονιακούς του Τσίπρα και στην «επανάκαμψη» των παλιών μνημονιακών – που είναι όλοι πλέον ορκισμένοι εχθροί μας.

  • Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.Με συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα σε χώρους εργασίας και γειτονιές, καμπάνιες ενημέρωσης και δράσης. Το αντιασφαλιστικό έκτρωμα δεν πρέπει να περάσει!
  • Με απεργίες και μαχητικές διαδηλώσεις.Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο μάχης, με κεντρικές διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις στις γειτονιές. Να εργαστούμε για Γενική Απεργία Διαρκείας. Να ξεπεράσουμε στην πράξη την γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και τους ακολούθους της, που μας έχει ξεπουλήσει, ενώ στο δημοψήφισμα είχε συνταχθεί με τους αντιδραστικούς του «Μένουμε Ευρώπη».
  • Να ξηλώσουμε τα μνημόνια στην πράξη.Να απαιτήσουμε αυξήσεις, συλλογικές συμβάσεις, σταθερή εργασία, δουλειά για τους ανέργους, επιδόματα ανεργίας δίχως προϋποθέσεις. Όχι στην προοπτική μιας αποκτηνωμένης κοινωνίας με «συντάξεις» 100 ευρώ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ–ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

Το ρεφορμιστικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, ότι όλα θα λυθούν μέσω διαλόγου με τους «εταίρους» της Ε.Ε., μέσα στο ζουρλομανδύα του Ευρώ, δίχως διαγραφή του χρέους, αγώνες και αντικαπιταλιστικά μέτρα, απέτυχε. Τα Μνημόνια έχουν επανέλθει δριμύτερα. Μέσα από ένα νέο κύμα αγώνων, πρέπει να επιβάλλουμε τις δικές μας λύσεις. Δεν θέλουμε Μνημόνια, ούτε με τον Τσίπρα, ούτε με τον Μητσοτάκη, ούτε με κανέναν υπηρέτη των Δανειστών και του Κεφαλαίου. ΚΑΤΩ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ. ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΥΡΩ – Ε.Ε. ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Μόνη λύση, μια επαναστατική Κυβέρνηση των Εργαζομένων, με σύμμαχο γύρω της τα φτωχά λαϊκά στρώματα στις πόλεις και τα χωριά. Μόνο αυτή μπορεί να εγγυηθεί την υπεράσπισή των αγροτών κ.λπ. από την εξόντωση που επιβάλλει το μεγάλο κεφάλαιο και η Ε.Ε. Για ν’ ανοίξουμε τον δρόμο για τη μόνη πραγματική εναλλακτική λύση, τον Σοσιαλισμό.

ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ : Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

   Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος των αποφάσεων του 3ου Παγκόσμιου Συνέδριου της Κομιντέρν. Γράφτηκε το 1921 
 
 
 
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΤΕ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ!
Για μια νέα εργασία! Για νέους αγώνες!
Στους προλετάριους, άντρες και γυναίκες, όλων των χωρών!
 
Το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς τελείωσε, η μεγάλη επισκόπηση του κομμουνιστικού προλεταριάτου όλου του κόσμου τερματίστηκε. Έδειξε ότι μέσα στο χρόνο που πέρασε ο κομμουνισμός έγινε, σε μια σειρά χώρες όπου βρισκόταν στο ξεκίνημα του, ένα μεγάλο κίνημα που κεντρίζει τις μάζες και απειλεί την εξουσία του κεφαλαίου. Η Κομμουνιστική Διεθνής που, στο ιδρυτικό της Συνέδριο, δεν αντιπροσώπευε έξω από τη Ρωσία παρά μόνο μικρές ομάδες συντρόφων, η Διεθνής αυτή που στο 2ο Συνέδριό της τον περασμένο χρόνο αναζητούσε ακόμα το δρόμο της, διαθέτει σήμερα όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στη Γερμανία, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Νορβηγία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία κόμματα που γύρω από τη σημαία τους συγκεντρώνονται αδιάκοπα ολοένα και μεγαλύτερες μάζες. 
Το 3ο Συνέδριο απευθύνεται στους κομμουνιστές όλου του κόσμου για να τους καλέσει να ακολουθήσουν το δρόμο που έχουν πάρει και να κάνουν ό,τι μπορούν για να συγκεντρώσουν στις γραμμές της Κομμουνιστικής Διεθνούς νέα εκατομμύρια εργατών και εργατριών. Γιατί η εξουσία του κεφαλαίου δεν θα τσακιστεί παρά μόνο αν η ιδέα του κομμουνισμού γίνει η δύναμη που κεντρίζει τη μεγάλη πλειοψηφία του προλεταριάτου καθοδηγούμενου από μαζικά κομμουνιστικά κόμματα.
«Προς τις μάζες», να η πρώτη μαχητική κραυγή του 3ου Συνεδρίου προς τους κομμουνιστές όλου του κόσμου.
Για νέους μεγάλους αγώνες
 
Οι μάζες έρχονται πλημμύρα σε μας, γιατί ο παγκόσμιος καπιταλισμός τούς δείχνει ολοένα και πιο καθαρά ότι δεν μπορεί πια να παρατείνει την ύπαρξη του παρά μόνο, καταστρέφοντας ολοένα και περισσότερο την κοινωνική κατάσταση, αυξάνοντας το χάος τη δυστυχία και την υποδούλωση των μαζών. Μπροστά στην παγκόσμια οικονομική κρίση, που ρίχνει εκατομμύρια εργάτες στο δρόμο, τα ξεφωνητά των λακέδων του καπιταλισμού σοσιαλδημοκρατών δεν βρίσκουν απήχηση· η έκκληση που η αστική τάξη απευθύνει από χρόνια στους εργάτες «Δουλεύετε, δουλεύετε αδιάκοπα», αυτή η κραυγή σταματάει, γιατί η κραυγή «δουλειά» γίνεται κραυγή μάχης της εργατικής τάξης και δεν θα ικανοποιηθεί παρά μόνο στα ερείπια του καπιταλισμού, παρά μόνο αν το προλεταριάτο πάρει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής που δημιούργησε το ίδιο.
Ο καπιταλιστικός κόσμος βρίσκεται μπροστά στην άβυσσο νέων κινδύνων πολέμου. Οι αμερικανο-ιαπωνικοί, αγγλο-αμερικανικοί, αγγλο-γαλλικοί, γαλλο-γερμανικοί, πολωνό-γερμανικοί ανταγωνισμοί, οι ανταγωνισμοί στην Εγγύς και Άπω Ανατολή σπρώχνουν τον καπιταλισμό σε αδιάκοπους εξοπλισμούς. Θέτουν το γεμάτο αγωνία ερώτημα: «Η Ευρώπη ξαναπήρε το δρόμο του παγκόσμιου πολέμου;». Οι καπιταλισμοί δεν φοβούνται το μακελειό εκατομμυρίων ατόμων. Μετά τον πόλεμο κιόλας, με την πολιτική τους, με τον αποκλεισμό της Ρωσίας, παραδόσανε στο θάνατο από πείνα, εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις. Αυτό που φοβούνται είναι μήπως ένας καινούργιος πόλεμος σπρώξει οριστικά τις μάζες στις γραμμές του στρατού της παγκόσμιας επανάστασης, μήπως ένας καινούργιος πόλεμος οδηγήσει στην τελική εξέγερση του παγκόσμιου προλεταριάτου.
Ζητάνε λοιπόν, όπως έκαναν και προπολεμικά, να δημιουργήσουν μια χαλάρωση με ραδιουργίες και διπλωματικές κομπίνες. Χαλάρωση όμως σε ένα σημείο, σημαίνει ένταση σε άλλα. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αγγλίας και Αμερικής στο ζήτημα του περιορισμού των ναυτικών εξοπλισμών τούς δημιουργούν αναγκαστικά κι ένα μέτωπο εναντίον της Ιαπωνίας. Η γαλλο-αγγλική προσέγγιση παραδίνει τη Γερμανία στη Γαλλία και την Τουρκία στην Αγγλία. Το αποτέλεσμα των προσπαθειών του παγκόσμιου καπιταλισμού που ζητάει να βάλει κάποια τάξη στο παγκόσμιο χάος, δεν είναι η ειρήνη, αλλά η αναταραχή που ολοένα και μεγαλώνει και η ολοένα και μεγαλύτερη υποδούλωση των ηττημένων λαών στο κεφάλαιο των νικητών.
Ο Τύπος του παγκόσμιου κεφαλαίου μιλάει τώρα για ηρεμία και χαλάρωση στην παγκόσμια πολιτική επειδή η γερμανική μπουρζουαζία υποτάσσεται στους όρους που της υπαγόρευσαν οι Σύμμαχοι και επειδή για να σώσει την εξουσία της παρέδοσε το γερμανικό λαό στα τσακάλια του Χρηματιστηρίου του Παρισιού και του Λονδίνου.
 
Σύγχρονα όμως ο Τύπος του Χρηματιστηρίου είναι γεμάτος με νέα για την επιδείνωση της οικονομικής καταστροφής της Γερμανίας, για τους τεράστιους φόρους που θα πέσουν όπως το χαλάζι το φθινόπωρο πάνω στις καταδικασμένες σε ανεργία μάζες, φόρους που συντελούν στην αύξηση της ακρίβειας των τροφίμων και των ειδών ιματισμού. Η Κομμουνιστική Διεθνής που για τον καθορισμό της πολιτικής της ξεκινάει από την αμερόληπτη και αντικειμενική μελέτη της παγκόσμιας κατάστασης –γιατί το προλεταριάτο δεν θα μπορέσει να νικήσει παρά μόνο αν έχει καθαρή και αντικειμενική εικόνα του πεδίου μάχης– λέει στο προλεταριάτο όλου του κόσμου: ο καπιταλισμός αποδείχτηκε ανίκανος ως σήμερα να εξασφαλίσει την τάξη στον κόσμο ακόμα και σε επίπεδο προπολεμικό. Αυτό που σήμερα επιχειρεί δεν μπορεί να οδηγήσει σε μια σταθεροποίηση, σε μια καινούργια τάξη, θα παρατείνει μόνο τα βάσανα σας και τη δική του αγωνία. Η παγκόσμια επανάσταση προχωρεί. Παντού οι βάσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι κλονισμένες.
Η δεύτερη κραυγή του Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς τους προλετάριους όλου του κόσμου είναι τούτη: «Προχωρούμε σε μεγάλους αγώνες, εξοπλιστείτε για τις καινούργιες μάχες».
 
Δημιουργήστε το Ενιαίο Μέτωπο
 
Η παγκόσμια μπουρζουαζία είναι ανίκανη να εξασφαλίσει στους εργάτες δουλειά, ψωμί, κατοικία και ρουχισμό· δείχνει όμως μεγάλες ικανότητες στην οργάνωση του πολέμου εναντίον του παγκόσμιου προλεταριάτου. Από τότε που κατανίκησε την αρχική διστακτικότητά της, από τότε που κατόρθωσε να ξεπεράσει το φόβο που της προκαλούσαν οι εργάτες που γύριζαν από τον πόλεμο, από τότε που κατάφερε να τους κάνει να ξαναγυρίσουν στα εργοστάσια, να συντρίψει τις πρώτες τους εξεγέρσεις, να ξανα-αποκαταστήσει τη συμμαχία που έκλεισε κατά τον πόλεμο με τους σοσιαλδημοκράτες και τους προδότες του σοσιαλισμού εναντίον του προλεταριάτου και έτσι να το διαιρέσει, χρησιμοποίησε πάντοτε τις δυνάμεις της για να οργανώσει τους λευκούς φρουρούς εναντίον του προλεταριάτου και για να το αφοπλίσει.
 
Εξοπλισμένη ως τα δόντια, η παγκόσμια μπουρζουαζία είναι έτοιμη όχι μόνον να αντιταχθεί με τα όπλα σε κάθε εξέγερση του προλεταριάτου, άλλα ακόμα και αν χρειαστεί να προκαλέσει τέτοιες πρόωρες εξεγέρσεις του προλεταριάτου, που προετοιμάζεται για τον αγώνα· θέλει έτσι να το συντρίψει πριν αυτό δημιουργήσει το ακατανίκητο ενιαίο του μέτωπο. Η Κομμουνιστική Διεθνής πρέπει να αντιτάξει τη στρατηγική της στη στρατηγική της παγκόσμιας μπουρζουαζίας. Ενάντια στα χρηματοκιβώτια του παγκόσμιου κεφαλαίου που στο οργανωμένο προλεταριάτο αντιτάσσει ένοπλες συμμορίες, η Κομμουνιστική Διεθνής διαθέτει ένα πιστό όπλο: τις μάζες του προλεταριάτου, το ενιαίο και σταθερό μέτωπο του προλεταριάτου. Οι πονηριές και η βία της μπουρζουαζίας δεν θα έχουν καμιά επιτυχία αν εκατομμύρια εργάτες προχωρήσουν σε πυκνές γραμμές στη μάχη. Γιατί τότε οι σιδηρόδρομοι με τους οποίους η μπουρζουαζία μεταφέρει τους λευκούς φρουρούς της εναντίον του προλεταριάτου θα σταματήσουν· η τρομοκρατία θα επικρατήσει μέσα στους ίδιους τους κόλπους των λευκοφρουρών και από ένα μέρος τους το προλεταριάτο θα αποσπάσει τα όπλα για να αγωνιστεί εναντίον των άλλων ομάδων των λευκοφρουρών.
Αν γίνει δυνατό να οδηγηθεί το προλεταριάτο στον αγώνα σε ενιαίο μέτωπο, το κεφάλαιο, γενικά η μπουρζουαζία θα χάσει τις πιθανότητες της νίκης, την πίστη στη νίκη που μόνο η προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας, η διαίρεση της εργατικής τάξης μπορούν να της εξασφαλίσουν. Η νίκη εναντίον του παγκόσμιου κεφαλαίου, ή καλύτερα ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτή τη νίκη, είναι να καταχτήσει τις καρδιές της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης.
 
Το 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλεί τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου, τους κομμουνιστές που δουλεύουν στα συνδικάτα, να εντείνουν τις προσπάθειες τους και όλες τους τις δυνάμεις για να αποσπάσουν τις πιο μεγάλες εργατικές μάζες από την επίδραση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και της προδότρας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αυτός ο σκοπός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο αν οι κομμουνιστές σε όλες τις χώρες αναδειχτούν σε μαχητές της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σε τούτη τη δύσκολη εποχή, όπου κάθε καινούργια μέρα φέρνει στις εργατικές μάζες νέες στερήσεις και νέα εξαθλίωση, παρά μόνο αν μπουν επικεφαλής του αγώνα για ένα κομμάτι ψωμί πάρα πάνω, για την ανακούφιση από τα ολοένα και πιο αφόρητα βάρη που φορτώνονται στις πλάτες των μαζών.
 
Πρέπει να δείξουμε στην εργατική μάζα ότι μόνο οι κομμουνιστές αγωνίζονται για τη βελτίωση της θέσης της και ότι η σοσιαλδημοκρατία καθώς και η αντιδραστική συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχουν όλη τη διάθεση να αφήσουν το προλεταριάτο να ψοφήσει μάλλον από την πείνα παρά να το οδηγήσουν στον αγώνα. Δεν μπορεί κανείς να νικήσει τους προδότες του προλεταριάτου, τους πράκτορες της μπουρζουαζίας με θεωρητικές συζητήσεις για τη δημοκρατία και τη δικτατορία· μόνο στα ζητήματα του ψωμιού, του μεροκάματου, του ιματισμού και της κατοικίας μπορεί κανείς να τους συντρίψει. Το πρώτο πεδίο μάχης και το πιο σημαντικό, στο οποίο μπορεί κανείς να τους νικήσει, είναι το ζήτημα του συνδικαλιστικού κινήματος· θα νικηθούν στον αγώνα που θα κάνουμε εναντίον της κίτρινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς του Άμστερνταμ και υπέρ της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς. Είναι ο αγώνας για την κατάχτηση των εχθρικών θέσεων μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο μας· είναι το ζήτημα της δημιουργίας ενός μετώπου μάχης που θα αντιτάξουμε στο παγκόσμιο κεφάλαιο. Διατηρήστε τις γραμμές σας καθαρές από κάθε τάση κεντριστική, διατηρήστε το μαχητικό πνεύμα στους κόλπους σας.
 
Μόνο στον αγώνα για τα πιο απλά, τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργατικών μαζών μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου εναντίον της μπουρζουαζίας. Μόνο σ’ αυτό τον αγώνα μπορούμε να τερματίσουμε τις διαιρέσεις στους κόλπους του προλεταριάτου, διαιρέσεις που αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία η μπουρζουαζία μπορεί να παρατείνει την ύπαρξη της. Αυτό όμως το μέτωπο του προλεταριάτου δεν θα γίνει ισχυρό και κατάλληλο για τον αγώνα παρά μόνο αν στηριχτεί στα κομμουνιστικά κόμματα που το πνεύμα τους πρέπει να είναι ενιαίο και ακλόνητο και η πειθαρχία σταθερή και αυστηρή. Γι’ αυτό και το 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ρίχνοντας στους κομμουνιστές όλου του κόσμου το σύνθημα «Στις μάζες!», «Σχηματίστε το ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου!», τους συνιστά: «Διατηρήστε τις γραμμές σας καθαρές από τα στοιχεία που είναι ικανά να καταστρέψουν το ηθικό και την πειθαρχία μάχης των στρατευμάτων εφόδου του παγκόσμιου προλεταριάτου, των κομμουνιστικών κομμάτων».
 
Το Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς επιδοκιμάζει και επιβεβαιώνει τον αποκλεισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας, αποκλεισμό που πρέπει να διατηρηθεί ως τη στιγμή που το κόμμα αυτό θα κόψει τις σχέσεις του με τους ρεφορμιστές και θα τους διώξει από τις γραμμές του.
Το Συνέδριο εκφράζει έτσι την πεποίθηση του ότι αν η Κομμουνιστική Διεθνής θέλει να οδηγήσει εκατομμύρια εργάτες στη μάχη, δεν πρέπει να ανεχθεί στις γραμμές της ρεφορμιστές που σκοπό τους δεν έχουν το θρίαμβο της επανάστασης του προλεταριάτου, αλλά τη συμφιλίωση με τον καπιταλισμό και τη μεταρρύθμισή του. Στρατοί που ανέχονται στην ηγεσία τους αρχηγούς που αποβλέπουν στη συμφιλίωση με τον εχθρό, είναι καταδικασμένοι να προδοθούν και να πουληθούν στον εχθρό από τους ίδιους τους αρχηγούς τους.
 
Η Κομμουνιστική Διεθνής πρόσεξε ότι σε μια σειρά κόμματα από τα οποία ωστόσο οι ρεφορμιστές αποκλείστηκαν, υπάρχουν ακόμα τάσεις που δεν μπόρεσαν να κατανικήσουν οριστικά το ρεφορμιστικό πνεύμα· αν αυτές οι τάσεις δεν εργάζονται για τη συμφιλίωση με τον εχθρό, δεν καταπιάνονται ωστόσο με αρκετή ενεργητικότητα στη ζύμωση και την προπαγάνδα τους με την προετοιμασία του αγώνα εναντίον του καπιταλισμού, δεν εργάζονται αρκετά ενεργητικά και με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα για να επαναστατικοποιήσουν τις μάζες. Κόμματα που δεν είναι σε θέση, με την καθημερινή επαναστατική τους δουλειά, να γίνουν ένα είδος επαναστατικής πνοής της μάζας, που δεν είναι σε θέση να ενισχύουν καθημερινά, με πάθος και ορμή τη θέληση για αγώνα των μαζών, θα αφήσουν οπωσδήποτε να τους διαφύγουν καταστάσεις ευνοϊκές για τον αγώνα, θα αφήσουν να καταποντιστούν μεγάλοι αυθόρμητοι αγώνες του προλεταριάτου, όπως αυτό έγινε με την κατάληψη των εργοστασίων στην Ιταλία και την απεργία του Δεκέμβρη στην Τσεχοσλοβακία.
 
Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να διαμορφώσουν το μαχητικό τους πνεύμα, πρέπει να γίνουν το επιτελείο το ικανό να συλλάβει αμέσως τις ευνοϊκές καταστάσεις για τον αγώνα και να επωφεληθούν από όλα τα δυνατά πλεονεκτήματα με μια θαρραλέα καθοδήγηση των αυθόρμητων κινημάτων του προλεταριάτου.
 
«Γίνετε πρωτοπορία των εργατικών μαζών που κινητοποιούνται, γίνετε η καρδιά και ο εγκέφαλός τους!». Αυτή είναι η κραυγή του 3ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς τα κομμουνιστικά κόμματα. Να είσαι πρωτοπορία σημαίνει να βαδίζεις επικεφαλής των μαζών, σαν το πιο γενναίο, το πιο συνετό και το πιο διορατικό τμήμα τους. Μόνο αν τα κομμουνιστικά κόμματα γίνουν μια τέτοια πρωτοπορία θα μπορέσουν όχι μόνο να συγκροτήσουν το ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου, αλλά ακόμα, διευθύνοντάς το, και να νικήσουν τον εχθρό.
 
Αντιτάξτε τη Στρατηγική του Προλεταριάτου
στη Στρατηγική του Κεφαλαίου, Προετοιμάστε τους Αγώνες σας!
 
Ο εχθρός είναι ισχυρός, γιατί έχει πίσω του αιώνες άσκησης της εξουσίας που του έχουν δημιουργήσει τη συνείδηση της δύναμής του και τη θέληση να διατηρήσει την εξουσία του. Ο εχθρός είναι ισχυρός γιατί ολόκληρους αιώνες έμαθε πώς να διαιρεί τις προλεταριακές μάζες και πώς να τις καταπιέζει και να τις νικάει. Ο εχθρός ξέρει πώς πρέπει να διευθύνεται ένας νικηφόρος εμφύλιος πόλεμος και γι’ αυτό το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς συμβουλεύει τα Κομμουνιστικά Κόμματα όλου του κόσμου να προσέξουν τον κίνδυνο που αποτελεί η έμπειρη στρατηγική της κυρίαρχης τάξης και τα μειονεκτήματα της στρατηγικής της εργατικής τάξης για την κατάχτηση της εξουσίας, στρατηγικής που τώρα διαμορφώνεται.
Τα γεγονότα του Μάρτη στη Γερμανία έδειξαν τον μεγάλο κίνδυνο που δημιουργείται αν αφήσουμε τον εχθρό να σπρώξει στον αγώνα με τις πονηριές του τις πρώτες γραμμές της εργατικής τάξης, την κομμουνιστική πρωτοπορία του προλεταριάτου, πριν οι μεγάλες μάζες μπουν σε κίνηση.
 
Η Κομμουνιστική Διεθνής χαιρέτισε με χαρά το ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες της Γερμανίας έτρεξαν να βοηθήσουν τους εργάτες της Κεντρικής Γερμανίας που απειλούνταν από παντού. Σ’ αυτό το πνεύμα της αλληλεγγύης, σ’ αυτή την εξέγερση του προλεταριάτου όλου του κόσμου για την υπεράσπιση ενός μέρους του που κινδυνεύει, βλέπει η Διεθνής το δρόμο που οδηγεί στη νίκη. Χαιρέτισε το ότι το Ενοποιημένο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας μπήκε επικεφαλής των εργατικών μαζών που έτρεξαν να υπερασπίσουν τα αδέρφια τους που απειλούνταν.
 
Σύγχρονα όμως η Κομμουνιστική Διεθνής θεωρεί καθήκον της να πει ειλικρινά και καθαρά στους εργάτες όλου του κόσμου: ακόμη κι όταν η πρωτοπορία δεν μπορεί να αποφύγει τους αγώνες, ακόμα κι όταν αυτοί οι αγώνες μπορούν να επιταχύνουν την κινητοποίηση όλης της εργατικής τάξης, η πρωτοπορία δεν πρέπει να παρασυρθεί μόνη, ξεμοναχιασμένη, σε αποφασιστικούς αγώνες, ότι, κι όταν αναγκαστεί να προχωρήσει απομονωμένη στον αγώνα, πρέπει να αποφύγει την ένοπλη σύγκρουση με τον εχθρό, γιατί εκεί που στηρίζεται η νίκη του προλεταριάτου ενάντια στους ένοπλους λευκούς φρουρούς, είναι η μάζα του. Αν η πρωτοπορία δεν προχωρεί κατά μάζες κυριαρχώντας πάνω στον εχθρό, πρέπει να αποφύγει, αφού είναι άοπλη μειοψηφία, να μπλεχτεί σε ένοπλο αγώνα μαζί του.
 
Οι αγώνες του Μάρτη πρόσφεραν ένα ακόμα δίδαγμα το οποίο η Κομμουνιστική Διεθνής καλεί τους προλετάριους όλου του κόσμου να το προσέξουν. Πρέπει να προετοιμάζουμε τις εργατικές μάζες για τους αγώνες που πρόκειται να ξεσπάσουν, με αδιάκοπη, καθημερινή, έντονη και πλατιά επαναστατική ζύμωση· πρέπει να μπαίνουμε στη μάχη με συνθήματα καθαρά και κατανοητά από τις μεγάλες προλεταριακές μάζες. Στη στρατηγική του εχθρού πρέπει να αντιτάξουμε μια διορατική και μελετημένη στρατηγική του προλεταριάτου. Η μαχητική διάθεση των γραμμών της πρωτοπορίας, το θάρρος τους και η σταθερότητα τους δεν αρκούν. Ο αγώνας πρέπει να είναι προετοιμασμένος, οργανωμένος με τρόπο που να φαίνεται στις εργαζόμενες μάζες σαν αγώνας για τα πιο ουσιαστικά συμφέροντά τους ώστε να τις κινητοποιεί αμέσως. Όσο περισσότερο το παγκόσμιο κεφάλαιο θα νιώθει ότι κινδυνεύει τόσο περισσότερο θα προσπαθήσει να κάνει αδύνατη τη μελλοντική νίκη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, απομονώνοντας τις πρώτες γραμμές από το υπόλοιπο των πλατιών μαζών και νικώντας τες έτσι.
 
Σ’ αυτό το σχέδιο και σ’ αυτόν τον κίνδυνο πρέπει να αντιτάξουμε μια έντονη και πλατιά ζύμωση μέσα στις μάζες, καθοδηγούμενη από τα κομμουνιστικά κόμματα, μια εργασία ενεργητικής οργάνωσης μέσω της οποίας αυτά τα κόμματα εξασφαλίζουν την επιρροή τους πάνω στις μάζες, μια ψυχρή εκτίμηση της κατάστασης της μάχης, μια ταχτική μελετημένη που επιδιώκει να αποφύγει τον αγώνα με ανώτερες δυνάμεις του εχθρού και να περάσει στην επίθεση σε καταστάσεις που ο εχθρός είναι διαιρεμένος και η μάζα ενωμένη.
Το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ξέρει ότι η εργατική τάξη δεν θα κατορθώσει να φτιάξει κόμματα ικανά να πέσουν σαν κεραυνός πάνω στον εχθρό τη στιγμή που αυτός είναι σε δύσκολη θέση, και να το αποφύγουν αυτό όταν εκείνος βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, παρά μόνο μετά από την πείρα που θα συγκεντρώσει από τους αγώνες. Καθήκον επομένως των προλετάριων όλου του κόσμου είναι να καταλάβουν και να χρησιμοποιήσουν όλα τα διδάγματα και όλη την πείρα που με μεγάλες θυσίες συγκεντρώνεται από την εργατική τάξη μιας χώρας.
 
Διατηρήστε την Πειθαρχία του Αγώνα
 
Τα κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου και η εργατική τάξη δεν πρέπει να προετοιμάζονται για μια περίοδο ζύμωσης και οργάνωσης, αλλά αντίθετα για τους μεγάλους αγώνες που το κεφάλαιο θα επιβάλει σε λίγο στο προλεταριάτο για να το τσακίσει και να του φορτώσει όλο το βάρος της δικής του πολιτικής. Σ’ αυτόν τον αγώνα, τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να εφαρμόσουν πειθαρχία αλύγιστη· και αυστηρή. Οι κεντρικές επιτροπές αυτών των κομμάτων πρέπει να μελετήσουν ψύχραιμα και με σύνεση, όλα τα διδάγματα του αγώνα, πρέπει να παρατηρήσουν το πεδίο της μάχης, να κατευθύνουν με τη μεγαλύτερη περίσκεψη τη μεγάλη ορμή των μαζών. Πρέπει να προετοιμάσουν το σχέδιο μάχης, την ταχτική τους, με όλο το κομματικό πνεύμα λαβαίνοντας πάντοτε υπόψη τους τις κριτικές των συντρόφων. Όλες όμως οι οργανώσεις του Κόμματος πρέπει να ακολουθήσουν χωρίς δισταγμό τη γραμμή που έχει καθορίσει το κόμμα. Κάθε λέξη, κάθε μέτρο των κομματικών οργανώσεων πρέπει να υποτάσσονται σ’ αυτό το σκοπό. Οι κοινοβουλευτικές φράξιες, ο τύπος του κόμματος, οι οργανώσεις πρέπει χωρίς δισταγμό να ακολουθούν την εντολή της διεύθυνσης του κόμματος.
 
Η παγκόσμια επισκόπηση των γραμμών της κομμουνιστικής πρωτοπορίας τελείωσε. Έδειξε ότι ο Κομμουνισμός είναι μια παγκόσμια δύναμη. Έδειξε ότι η Κομμουνιστική Διεθνής πρέπει ακόμα να διαμορφώσει και να διαπαιδαγωγήσει μεγάλους στρατούς του προλεταριάτου, έδειξε ότι οι στρατοί αυτοί αντιμετωπίζουν άμεσα μεγάλους αγώνες, ανάγγειλε τη νίκη σ’ αυτούς τους αγώνες, έδειξε στο προλεταριάτο πώς πρέπει να προετοιμάζεται και να κερδίζει αυτή τη νίκη. Είναι καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων όλου του κόσμου να ενεργήσουν κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι αποφάσεις των Συνεδρίων, που πηγάζουν από την πείρα του παγκόσμιου προλεταριάτου, να γίνουν ένα είδος γενικής συνείδησης των κομμουνιστών όλου του κόσμου, για να μπορέσουν οι κομμουνιστές προλετάριοι, άντρες και γυναίκες, να ενεργήσουν στους μελλοντικούς αγώνες σαν ηγέτες χιλιάδων προλεταρίων που δεν είναι κομμουνιστές.
 
 Ζήτω η Κομμουνιστική Διεθνής!
 Ζήτω η Παγκόσμια Επανάσταση!
 Εμπρός στη Δουλειά για την Προετοιμασία και την Οργάνωση της Νίκης!
 
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς:
Γερμανία: Χέκερτ, Φρέλιχ. Γαλλία: Σουβαρίν. Τσεχοσλοβακία: Μπούριαν, Κρέμπιτζ. Ιταλία: Τερατσίνι, Τζενάρι. Ρωσία: Ζινόβιεφ, Μπουχάριν, Ράντεκ, Λένιν, Τρότσκι. Ουκρανία: Τσούμσκι. Πολωνία: Βάρσκι. Βουλγαρία: Ποπόφ. Γιουγκοσλαβία: Μάρκοβιτς. Νορβηγία: Σέφλο. Αγγλία: Μπέλ. Αμερική: Μπόλντουιν. Ισπανία: Μερίνο, Γκράτσια. Φινλανδία: Σιρόλα. Ολλανδία: Γιάνσεν. Βέλγιο: Βαν Οβερστράτεν. Σουηδία: Τσίλμπουμ. Λετονία: Στούτσκα. Ελβετία: Άρνολντ. Αυστρία: Κοριτσόνερ. Ουγγαρία: Μπελά Κουν.
 
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Διεθνούς των Νέων:
Μίντσενμπεργκ, Λεκέ.

The detection of gravitational waves: A scientific milestone

13 February 2016

The first direct detection of gravitational waves, predicted by Albert Einstein almost exactly one hundred years ago, marks a significant advance in the scientific cognition and technical mastery of the natural world.

The most precise scientific instruments ever built, the Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory (LIGO) detectors, have measured subtle ripples in space and time caused by the merger of two black holes into a larger one more than a billion light-years from Earth. This marks the beginning of the era of gravitational wave astronomy.

Groundbreaking research in lasers, vacuum technology, sensing and seismology over four decades contributed to the success announced Thursday. New mathematics was developed to pierce the background noise of the detector and extract a signal. Thousands of engineers and scientists solved innumerable technical challenges and reviewed the initial detection and its implications for months prior to the first release of scientific results.

The detection does more than simply verify the existence of gravitational waves. Computer modeling only possible in the last decade has predicted the shape of these waves from a variety of astrophysical sources as well as from a variety of theoretical models beyond the equations of general relativity as developed by Einstein in 1915-16. The particular shape of the waves in the detected “chirp,” however, corresponds precisely to Einsteinian models of a merger of two black holes 1.3 billion light years away, with masses of 29 times and 36 times that of the Sun. Moreover, this is the first detection of black holes in this “intermediate” mass, heavier than most stars but lighter than the supermassive ones found in the center of galaxies.

Similar to the discovery a century and a half ago that various types of light are part of a broader spectrum of radiation, the study of gravitational waves will allow for a fundamentally new way of observing the universe. Objects such as black holes, invisible when studied with light, are detectable with gravitational waves. The early universe, hidden from direct electromagnetic view, could be unveiled by finding primordial vibrations of spacetime caused by the Big Bang. Dark matter, which emits no light but is five times more common than normal matter, may be detectable by faint gravitational interactions. The initial findings are only a hint of what is to come.

The stunning confirmation of phenomena theoretically predicted 100 years ago stands starkly at odds with the incessant contemporary glorification of irrationalism, whether through the cultivation of backwardness and religious prejudice or the promotion of postmodernism and its rejection of objective truth. It is a powerful vindication of the materialist understanding of the world, that there are objective laws of nature and that humans can comprehend them.

The breakthrough announced Thursday is being celebrated and shared amongst millions of people around the world. The servers of Physical Review Letters, the journal in which the findings were published, crashed in the first few moments after the announcement as people from all walks of life rushed to learn about LIGO’s discovery. It is a moment of optimism—especially for a younger generation which has only known unending wars, inequality, poverty, austerity, domestic spying and police brutality—about the prospects for human progress.

There is also an instinctive understanding that the methods employed to find gravitational waves and make other scientific and technical advances could be used to solve social and economic problems. People ask, and rightly so, how is it that society can detect a signal that has an amplitude one thousandth the width of a proton and yet cannot provide sufficient food, shelter, education or health care for the population of the planet?

There is a stark contrast between the way the LIGO project was organized and the everyday operations of world capitalism, a social system based on the ever-greater accumulation of private profit by increasingly catastrophic and parasitic methods. Thousands of scientists collaborated on a common project whose driving force was the pursuit of knowledge, not the amassing of insane amounts of personal wealth. Decisions were made based on objective criteria, with elaborate feedback mechanisms to insure against inadvertent errors, or any attempts to manipulate the results.

Then there is the irrationality of the capitalist nation-state system, with its wars, invasions, bombings and mass flight of refugees, for whom the world has become a gigantic set of prison cages. The LIGO Scientific Collaboration includes contributors from Australia, China, Germany, Great Britain, India, Russia and the United States. In doing this work, every one of these scientists has to some degree rejected the constant mantra espoused by the ruling elites in every country of national chauvinism and reaction.

Such scientific advances as that announced this past week are rarer than they would be if the immense resources squandered on war and parasitism were directed instead to the conquest of knowledge of the material world, whether this relates to the movements of black holes a billion years ago or to the causes of cancer, a solution to global warming and the development of agricultural production.

Achieving this potential is possible only by resolving the basic social problem: the subordination of human activity to private profit. For this the international working class must become conscious of the objective laws of capitalist development —which are leading inexorably to world war or socialist revolution—and orient its activity accordingly.

Bryan Dyne